Vrijheidskwartier - roman...

32. Het wordt nu eindelijk voorjaar

Het dooit al twee weken en er zit nog meer dooi in de voorspellingen; zelfs de echte lange termijn ziet er goed uit. De winkelstraat beneden is  — op de vroege werknemers na —  nog stil. In ‘Het Vrijheidskwartier’ zijn de voorbereidingen voor de nieuwbouw en het buitennaturisme in volle gang. Fatima helpt Dick met de coördinatie van de nieuwe plannen, want zeer binnenkort kan de eerst schop in de grond. Natuurlijk gaat het vaak niet letterlijk om mensen met schoppen; het meeste gebeurt met robots en machines. Zo komt er een studio voor Frits en een balletschool voor Sandra. Natuurlijk is alles tot in de puntjes digitaal voorbereid, maar er zijn altijd tegenslagen op het laatste moment. Ook Daniëlle is ingeschakeld op het kantoor. Hier gaat het over een firma, die de doorgang van het zware transport met de reuze 3D-printer voor de bouw van de studio blokkeert.

Daniëlle heeft het beeld van het probleem op de bouwplaats reeds naar voren gehaald. Zij ontdekt zo, dat de stapels tegels te dicht bij de binnenbocht van de toegangsweg staat: ‘Dick kijk, de dieplader kan hier nooit langs.’

Dick kijkt op van de tekening, waarover hij gebogen staat: ‘Daniëlle, je hebt gelijk die stapels hadden gisteren al weg moeten zijn.’

Fatima probeert ondertussen de aannemer Laverman BV van de straters te bereiken. Ze krijgt echter alleen een spraakbot aan de lijn, die alleen nieuwe offertes, inzicht in betalingen en klachten kan aannemen: ‘Ik ben de aannemer al aan het bellen.’ In haar achterhoofd hangt de gedachte, dat Frits vanavond komt logeren; het verheugt haar.

‘De geplande plaats was waarschijnlijk te nat,’ zegt Dick. Zo tracht hij een oorzaak te geven voor de verkeerde afhandeling en hij gaat verder met: ‘Maar het was een geweldige winter voor de onze sauna's. Helaas was dit een winter van eens in de twintig jaar!’

‘Maar nu wil het water niet weg, want de grond is nog bevroren,’ zegt Daniëlle en ze haalt de kaart met de actuele GPS-data van het transport in de rechter bovenhoek opnieuw naar voren.

Dick ziet dat het transport al dichtbij is en zegt ‘Bedankt Daniëlle; dat dooiwater kan een reden zijn voor de afwijking van de planning, maar ze hadden het moeten melden,’

‘Het is wat met die bots! Ik kan bij Laverman nog steeds geen mens bereiken,’ geeft Fatima aan.

‘We hebben nog maar vijfentwintig minuten,’ zegt Daniëlle;

‘Er staan toch heftrucs in het magazijn!’ zegt Fatima.

Daniëlle; zoomt al in op het beeld van de stapels tegels en zegt: ‘Ze staan op pallets.’

‘Dan moeten we die tegels maar tijdelijk in het magazijn opslaan,’ zegt Dick.

Fatima neemt contact op met het magazijn. Even later zien ze de eerste heftruk al op het scherm verschijnen. De dieplader verschijnt al in beeld. Net op tijd is voor het transport is de laatste pallet met tegels weg. Daniëlle; volgt met de camera's het verloop van het zware vervoer naar de bouwplaats. In de verte komt een tweede dieplader aan.

‘Het zijn twee printers, die tegenover elkaar op rails staan. Tijdens het printproces werken ze samen, zodat ze een grotere breedte kunnen overbruggen,’ legt Dick uit.

Ze kijken gespannen hoe een kraan de eerste printer op zijn rails plaatst. Stoere mannen sturen van het hangende gevaarte de laatste centimeters bij. Dan zakken de wielen in de rails. Een half uur later volgt de tweede printer.

Genieten in dans

Het Internet ligt er elk moment uit. Van studeren online komt voorlopig niks. Sita wil zich niet telkens ergeren en is al geruime tijd niet aan de roman Taboe toegekomen, dus pakt ze Taboe erbij en leest: “Anga laat zich door zuster Nalita heerlijk leiden in de dans. Zogar heeft het klavier van de muziekkast open geslagen en laat een passende muziek klinken. Anga voel zich geheel ontspannen en geeft zich over aan de genieting van de dans, die wisselt tussen heerlijk close en dan weer sierlijk losjes. Vooral de tedere, momenten van dichtbijheid zijn een verrukking. Ze geeft zich helemaal over aan de zalige huid-tegen-huid strelingen. Ze weet dat ze hier heel gelukkig gaat worden.

Dan is het tijd voor de eerste ballet lessen. Het is herhalen en nog eens herhalen; dus het is hard werken aan de bar  — zo heet de leuning waar Anga de naam niet van wist —  zodat Anga algauw het zweet met straaltjes over haar huid voelt stromen.

Cirvel herinnert zich de balletlessen uit haar jeugd. Voor haar is het vooral weer een taalles, want van al die specifieke termen in het hier gesproken dialect is ze nog niet op de hoogte.

Anga kijkt via de spiegel naar Cirvel, die ook druipt van het zweet. Zo-nu-en-dan mogen ze even afdrogen en kort adem komen. Het gaat vandaag een echt hete dag worden. Dan doet Nalita ondertussen de volgende oefening al weer voor. Zo volgen nog een paar oefeningen.

Dan breekt Nalita de oefeningen plotseling af met: ‘Dames dit is genoeg voor vandaag. Het is vandaag een bijzonder hete dag en is morgen weer een dag om te oefenen. We gaan nu spelen en zwemmen in de zwemplas. Jullie zijn nu dus vrij!’

Zo verlopen er een paar hete dagen, waarbij de activiteiten vooral rond de zwemplas plaats vinden. Cirvel en Anga vertoeven daar in de schaduw van een groep dichte naaldbomen. Meester Agdar heeft ze een kruiden extract gegeven, om hun huid ten de zon te beschermen. Het beschermt goed, maar geeft hun huid een blauwe glans. In de avonden help Cirvel Anga leren lezen. Cirvel kan de namen van de draken van Manator nu bijna opdreunen. Ook vindt ze een boek over de vogels. Ze krijgt steeds meer belangstelling in de bijzondere natuur van deze planeet.

Wordt vervolgt met: 32a. Rouw voor een tabdani.