Passiefoefeningen

Het passiefmaatje - een deelnemer

We spreken bij passiefoefeningen meestal niet van pulsee, massee of cliënt, maar van passiefmaatje. Het passiefmaatje ofwel passiefdeelnemer is de persoon die de sessie ondergaat. Op deze pagina beschrijven we de ervaring van passiefmaatje Gerda bij de Motvorm. Dit aan de hand van persoonlijke aantekeningen.

Genieten van de Motvorm

(Roman:) De opdracht is werken aan de Motvorm. Ik ben deze keer het passiefmaatje. Deze gedachten schieten me te binnen op de WC-badkamer, want halverwege een passiefoefeningensessie met een volle blaas dat is maar niks. Verder vervang ik die tampon. Het koordje blijft gewoon hangen dan weten de heren gelijk, waar ze aan toe zijn.

Het begon allemaal met “Holistic Pulsing”. Ik zat behoorlijk in de vernieling na de geboorte van de eerste; depri. Eerst werd het praten en pillen. Later kwam ik bij een haptonoom terecht; daar klikte het. Gisteren heb ik daar mijn laatste sessie gehad.

“Ik heb die ‘cursus passiefoefeningen’ gevonden,” hoor ik mezelf weer tegen mijn therapeut zeggen: ‘Het lijkt op wat we hier doen maar dan veel intenser,’ zo verschijnt zijn gezicht in mijn geestesbeeld:

“Hij fronst: ‘Ik heb die site gezien; helemaal naakt! Is dat niet een sprong in het diepe?”

‘Ja, dat was het, maar ik heb nu al een paar proefsessies achter de rug,” antwoord ik: ‘En het voelt goed,’ ondertussen spring ik van de bank.

Hij kijkt me weer indringend aan: ‘Goed, ik zou het niet al mijn cliënten aanraden. Ik denk dat je het wel aankunt. Als je het maar niet als therapie doet!’ zegt hij met wat nadruk op ‘therapie’: ‘Want je bent nu echt klaar.’

‘Dan moeten we nu dus echt afscheid nemen,’ zeg ik als ik hem de hand rijk: ‘Succes met de andere cliënten en tot ziens bij de peuterspeelplaats.’

‘Gerda, hou je taai en succes met haptotantra!’ zo maakt hij een einde aan deze wat ongemakkelijke situatie.” Ik schud mezelf wakker uit de dagdroom. Dat was gisteren en nu wacht de groep op mij!

Momenten van overgave

Bij het betreden voel ik de warmte van de kamer op mijn naakte huid. Voor de zekerheid droog ik nog even mijn vagina met een handdoek. Dan op de yogavloer maak ik meteen een Konijn- gevolgd door een Tent-, een Hangmat- en een flink aantal malen de Plankoefening om te eindigen met de Plankhouding. Aansluitend draai ik me om in een Spagaat-, om dan via een wijdbeense versie van de Wig-, de Kaars-, de Schouderbalans, de Oor-Knie-, de Ploeg- en de correctie met de Vis-, aldus losjes, wijdbeens in Vloerhouding te gaan liggen; het laken voelt nog wat koel tegen mijn naakte huid.

‘Gerda, lekker lang uit en je kijkt naar wat je ziet met dichte ogen. Als de realming te intens wordt doe je j' ogen open en kijk je naar de rechte strepen op het plafond,’ zo dringt de stembegeleiding mijn gehoorgang binnen. ’Ik zie vlekjes. Het is een mannenstem! Voor mijn intreden was het een pure mannengroep; oude mannen in de zeventig; behalve de lesgever dan, die is een jaar of tien jonger. Maar ik zocht een plek, qua tijd passend bij de peuterspeelplaats. Ik moet straks de kinderen weer ophalen; mis de thee,’ zo maalt mijn kop: “Alles laten gaan is anders; met de stem: ‘En voel Gerda; voel,’” leggen grove handen mijn benen iets dichter bij elkaar.

‘Hé wat gek mijn benen zakken door de vloer,’ merk ik op: ‘Realming; zo intens, zo vroeg heb ik dat nog niet meegemaakt! De vlekjes zijn weg; diep zwart. Ben ik dan toch los?’ vraag ik me af: ‘Voel een warme hand in de mijne.’

Het contact-maken

‘Gerda, ga met je aandacht naar je rechterhand en voel mijn hand,’ zo klinkt de donkere stem, die bij die hand hoort: ‘En zo richten we de aandacht op elkaar, zodat j' je nog veiliger gaat voelen.’

Ik probeer te voelen en niet te denken: ‘Contact-maken; maar dat is opzich al een gedachte...’ denk ik dan toch nog.

De donkere mannenstem gaat verder met: ‘Dan kan ik nu zachtjes je hartslag voelen. Voel jij ook die van mij?’

Die laatste vraag die mijn gehoor binnendringt, doet me weer wat opfleuren: ‘Ik voel nog niks ... maar dan toch!’

‘En je laat alles weer gaan,’ vervolgt de donkere mannenstem even later.

Ik voel die arm slingeren; het dringt tot mijn bewustzijn door; dan valt hij: ‘Ik voel de warmte van een vangende hand; nogmaals; weer; de koele vloer.’

Dan voel ik mijn voeten tegen een buik: ‘Weer contact-maken; toch weer een gedachte,’ ik glij verder weg.

‘En je luistert naar het geroezemoes van het...’ blijft voornamelijk in mijn onderbewuste hangen; mannenstem; flarden.

Later; vanuit de diepte van mij, komt de gewaarwording van jeuk op in de huid van mijn linker borst: ‘Nee nu niet,’ verheft zich in mijn bewustzijn, terwijl ik met mijn rechterhand deze jeuk weer weg streel. Automatisch leg ik die rechterhand weer naar de vloer.

Een grove hand vult deze streling weer aan; genot. Na enige tijd: ‘Gerda, is nu alles weg?’ dringt de donkere mannenstem met deze vraag mijn bewustzijn binnen; ik knik met moeite.

Ik voel een andere hand aan de andere kant: ‘Contact...; alles danst; (...),’ ik geef me over; onbeschrijfelijk.

‘En je luistert naar het tikken van de kachel,’ klinkt een wat krassende mannenstem.

Leggen in de Motvorm

‘Iemand masseert mijn tenen; trekt ze uit; de andere voet staat tegen een knie. Gelijktijdig voel ik een warme hand cirkelen over mijn buik; mijn schouders rollen. Dus ben ik er weer bij,’ zoemt door mijn brein...: ‘Voel mijn linkerbeen naar mijn schouder gaan; vroeger aan turnen gedaan. Ik doe niks, maar mijn linkerhand streelt de kuit met de vingers...; dan streling met een pauwenveer over bil en dat been,’ zo laat ik het gebeuren...

‘Je laat alles gaan; niets hoeft meer,’ zo bereikt de stembegeleiding haar oren.

‘Voel mijn linkerbeen verder naar beneden gaan; veel handen die stevig afleiden,’ zo geef ik me echt over...

‘En voel Gerda voel hoe de vloer ligt.’ klinkt de stembegeleiding.

‘Voel bij mijn linkerbeen alles wegzakken; glij naar de diepte; toch niet; realming. De tijd staat stil... Waar is die vloer?’ zo drijf ik op de leegte.

‘Buiten komt er een straatstofzuiger langs; het geroezemoes van het verkeer. Dat geroezemoes van het verkeer glijdt verder naar de achtergrond. Buiten is het koud binnen echter warm en veilig,’ klinkt de zoete mannenstem met een algemene stembegeleiding.

Met en voel Gerda voel: ‘Voel 'k een enorme struisvogelveer langzaam over mijn huid lopen ... daar komt 'ie weer ... en weer ... weer ... de vloer komt,’ zo ervaar ik. (Einde roman.)

Tot zover de ervaring van Gerda als passiefmaatje met de Motvorm een passieve, afgeleide vorm van de Mothouding. Gerda gleed in deze sessie nog verder weg, maar daar is taal niet meer toereikend. ‘Overgave’ is een proces dat we kunnen leren. Sommigen brengen daarin wat talent mee. Dus bij de één gaat het snel, bij een ander kan het veel tijd vergen. In de praktijk krijgt iedereen de kans het passiefmaatje te zijn.