Vrijheidskwartier - roman...

28a. Dan toch lekker stiekem...

Een informeel marktonderzoek

Het is druk in lunchroom ‘De Koffieboon’. Alle tafeltjes zijn bezet. Gelukkig staat een familie  — die de grote tafel aan het raam bezet —  op het punt om te vertrekken. Zo krijgen Dick en Fatima een prominent plaatsje. Nog een paar dagen dan is het carnaval, dus er valt veel te bespreken. De verwachting is dat het druk wordt rond die dagen. De beide serveersters Maria en Ineke lopen het vuur uit hun sloffen om alle klanten te bedienen. Daarom duurt het even voor Dick en Fatima aan de beurt zijn. Dick neemt haastig de krant door.

Fatima kijkt om zich heen. In een hoekje aan een tafeltje voor twee zit Sita te lezen; ze wuift maar er is geen reactie. Schuin voor haar, buiten achter de ruit ligt het waterspeelbad. Het is een vondst om dat tegenover ‘De Koffieboon’ aan te leggen. Zo kunnen ouders vanuit ‘De Koffieboon’ hun kroost in de gaten houden. Boven de drogist aan de overkant is het raam van haar benedenverdieping. Rechts naast de drogist is de portiek met haar voordeur en die van Marianne. Het gezin aan het tafeltje naast haar krijgt pannenkoeken geserveerd. Het is een moeder met drie kleine kinderen twee meisjes en een jongen. De beide meisjes hebben zich al geheel uitgekleed. De jongen heeft een zwembroek aan. Uit hun conversatie blijkt al gauw dat de jongen een buurjongen is, die voor het eerst mee gaat. De kinderen smullen van de pannenkoeken met stroop.

‘Dick ik heb wel zin in pannenkoek!’ zegt Fatima.

‘Lijkt me een goed idee. Doe mij er maar drie; bestel jij?’ antwoordt hij van achter zijn A3-printdummy met de krant.

Zij heeft geen zin hem nu aan te spreken op zijn asociale gedrag en zegt: ‘Oké.’

Fatima kijkt nog wat rond. Aan een groepstafel wordt patat met appelmoes geserveerd. Eén van de moeders staat op om de kinderen te roepen. Even later druppelen ze één-voor-één binnen. Om het zand van hun lijven te spoelen, stuurt de moeder ze naar de kleedgelegenheid. Die zelfde moeder helpt de kleinste met nadrogen. Ondertussen komt een oudere dame uit de kleedruimte. Ze heeft haar velletje verruilt voor de laatste mode. Als ook haar man uit de kleedruimte komt, vertrekt het echtpaar via de textieluitgang. Zo komt er weer een tafeltje vrij.

Ineke komt langs om de bestelling op te nemen. Ze vraagt: ‘Wat mag het wezen meneer Dick?’

‘Ineke, voor de bestelling moet je deze keer bij Fatima wezen. Maar is het hier altijd zo druk?’

‘Alleen, als de scholen vrij zijn op woensdagmiddag. Het zijn voornamelijk moeders met kinderen die van buiten komen. Ze komen voor het waterspeelbad. Het is in de herfst van vorig jaar met een paar begonnen en het groeit nog steeds meneer Dick.’ ... ‘En Fatima wat wordt het?’

“Zo'n woensdag menu: Een schaal ‘grootmoeders boeren pannenkoeken’ met stroop. Geef er maar 5 en twee borden. Verder 1 maal van die vitamine sportdrank Fruitex voor mij en 1 maal Mecca-Cola voor Dick.”

‘Ineke dat woensdag menu is zeker een aanpassing aan die moeders met kinderen?’ vraagt Dick.

Ineke antwoordt met: ‘Ja, het komt van mevrouw Dijkstra; ze staat zelf in de keuken. Sinds die tijd loopt het als een trein; ook de poffertjes doen het op woensdag heel goed. Maar ik ga nou gauw verder als u het goed vindt meneer Dick.’

‘Natuurlijk Ineke’

Dan gaat de deur van de textielingang weer open. Er komt een jong tiener stelletje binnen. Ze zijn duidelijk verliefd. Het meisje kent Fatima. Het is Iris een nichtje van Marianne. Ze groet; Fatima groet terug. Ze bestellen pannenkoeken en Mecca-Cola. Het merk schijnt in te zijn, bij de jeugd.

Nog geen tien minuten later worden de pannenkoeken geserveerd. Fatima pakt een pannenkoek; giet er stroop over; en rolt hem op zoals dat hoort. Vervolgens snijdt ze er een rolletje af en stopt het in haar mond. Even later ziet Fatima in een ooghoek dat Iris de kleedruimte in verdwijnt: ‘Voor die knaap komt straks de cultuurschok,’ zegt Fatima bewust wat zachter. ‘Dit smaakt fantastisch!’ gaat ze luider verder.

‘Pas maar op Fatima! Met al die polderkost raak jij jouw cultuur ook helemaal kwijt!’ plaagt Dick haar.

“Jij moet oppassen met al die ‘Mecca-Cola’ het is echt heel besmettelijk hoor! Straks val je alleen nog maar op vrouwen in chador,” zo pakt ze hem terug.

Ze smullen en geven ze hun ogen de kost. Ondertussen vraagt Fatima zich af waar de wedhouder blijft. Dick heeft gemerkt, dat hij niet te vaak op zijn kantoor moet zitten. Hier liggen de ideeën voor het beleid. ‘De Koffieboon’ heeft meer ruimte nodig. Gelukkig liggen de plannen voor het pand er naast nog niet echt vast. Er komt dus waarschijnlijk daar geen kapper! Hij moet maar eens met de Dijkstra's gaan praten. Fatima kijkt onwillekeurig naar Iris. Het is maar een flits. Die zit nu in haar nakie op een zitsluier tegenover haar nieuwe vriend. Ze straalt de trots uit van een pauw. Vervolgens  — het is eigenlijk de zelfde beweging van haar ogen —  kijkt Fatima naar Dick. Ze kent haar baas nu goed genoeg. Als hij zo wazig kijkt dan broed daar wat. Of misschien is haar laatste opmerking verkeerd overgekomen. Nee, dat kan toch niet?

‘Dick, is er iets?’ vraagt Fatima.

‘Ja, de wethouder had er al lang moeten zijn!’ zegt Dick.

Leve de vrijheid

De pannenkoeken zijn op. Iris vindt het prettig dat Marcel nog steeds naar haar kijkt. ‘Hoe vindt je mijn borsten?’ vraagt ze uitdagend.

‘Nu de strepen van je BH weg zijn, zijn ze heel mooi Iris,’ zegt hij serieus.

Het is haar gelijk duidelijk, dat hij een goede waarnemer is. Ze daagt hem verder uit met: ‘En de rest?’

‘Iris, ik vind je mooier dan Miss World!’ zegt hij vol overtuiging.

Er komt een glimlach over haar lippen. Dan vraagt ze: ‘En die Brommer?’

‘Nu ga ik daar geen ruzie meer over maken,’ zegt hij en dan nipt hij aan zijn glas.

‘En als we die pestkoppen samen eens een loer draaien?’ Ze pakt een tijdschrift  — in de vorm van een printdummy —  uit haar tas en bladert er in. ‘Kijk dat ben ik. Ik zit hier op bloot ballet. Met deze foto's kunnen we bewijzen, dat ik niet lelijk ben!’

‘Iris, is dit blootlopen jouw geheim?’

Zij veegt een haarlok naar achteren en reageert met: “Misschien een beetje; ik ging als klein kind al naar de blootcamping. Mijn ouders zijn ook zo makkelijk opgevoed. Mijn opa zat vroeger in het bestuur van de beweging. De meneer die met Fatima praat is de directeur van ‘Het Vrijheidskwartier’,” het laatste zegt ze bijna fluisterend. ‘En mijn tante Marianne woont hier tegenover;’ ze wijst het huis aan. ‘Die lui op school hoeven het niet persé te weten dat ik een nudiste ben. Waarschijnlijk vermoeden ze iets, vandaar die rare verhalen...’

‘Marcel, had jij al eens een meisje helemaal bloot gezien?’

Hij voelt de verlegenheid groeien, maar breekt er doorheen met: ‘Nee, dit is de eerste keer. Je weet toch dat ik alleen maar broers heb!’

‘Sorry Marcel, ik heb daar niet echt over nagedacht,’ zegt Iris.

‘Ik heb het nu wel erg warm,’ zegt Marcel en hij vraagt: ‘Mag ik me nu ook uitkleden?’

‘Natuurlijk Marcel!’ zegt Iris en ze grijpt naar haar tas, pakt daaruit een handdoek en gaat verder met: ‘Leg deze handdoek op je stoelzitting, dan is daarmee je stoel gelijk bezet.’

Marcel pakt de handdoek aan en staat op. En dan legt hij die handdoek over de zitting van de stoel. Vervolgens loopt hij naar waar Iris eerder naakt vandaan kwam.

Iris ziet Marcel naar de kleedruimte lopen. Ze had niet verwacht, dat de overgang naar het naakte leven bij hem zo vlot zou gaan. Toch is het nog even spannend. Een man in pak komt binnen en schuift aan bij de tafel van Dick en Fatima. Ze ziet opluchting in hun gezichten. Dan nipt ze tevreden aan haar glas en kijkt rond. Ondertussen maakt ze plannen voor de middag. Dan ziet ze Marcel alweer  — nu geheel naakt —  uit de kleedruimte komen; de spanning is vergleden. Daarbij krijgt ze een knipoog van Dick, ofwel de grote baas.

Marcel gaat op de handdoek zitten en schuift zijn stoel nog wat aan. Daarbij zegt hij: ‘Daar ben ik ook weer door!’

‘Marcel, hoe voel je j' nu?’ vraagt Iris.

Marcel komt met: ‘Opgelucht!’ en hij gaat vanuit een glimlach op zijn gezicht verder met: ‘Zo voelt het weer gelijkwaardig.’ Dan hij nipt aan zijn glas.

‘Marcel wat denk je? Is de tijd rijp om het echte naturistische leven te verkennen?’ vraagt Iris serieus.

‘Iris ik laat me door jouw verrassen,’ zegt Marcel.

Iris rekent af. Dan verlaten ze ‘De Koffieboon’; nu aan de kant van de Binnenstraat. Voor Marcel is het allemaal nieuw. Ze kijken even bij de boekhandel. Daar koopt Iris een printdummy met naaktfoto's van haarzelf, zodat Marcel bewijs kan tonen. Vervolgens gaat de verkenning van ‘Het Vrijheidskwartier’ verder...

Wordt vervolgt met: 29. Carnaval maak er een feest van.