Vrijheidskwartier - roman...

22b. Fatima geeft een rondleiding

Een goede afleiding

Abdullah denkt plotseling terug aan zijn inwijding door Fatima in ‘De Vlinders’. Het was een geweldig samenzijn. Er was; er is een band. Die band met zijn swingmentor zal zeker nog groeien. Op het moment geeft ze een orgasmecursus voor dames samen met Radha. Zoveel intieme banden en toch is de band met Esma niet vergleden. Hij vermant zich en zegt tegen Suzanne: ‘Ik heb wel zin in passiefoefeningen.’ Hij maakt zich wat los uit haar arm. De tranen zijn weer geweken.

‘Dan moet ik vast de verwarming wat opdraaien,’ zegt Suzanne zachtjes. Ze rekt zich wat uit en kijkt naar buiten. Buiten sneeuwt het nog steeds. Grote vlokken laten zich door de windvlagen meeslepen.

‘Het sneeuwt nog steeds. Zet het nieuws eens aan liefste,’ zegt Abdullah als hij wat verder omhoog krabbelt.

Suzanne constateert dat het inderdaad bijna tijd voor het nieuwe radio nieuws is. Ze tracht de verwarming hoog te zetten en het radiogeluid aan. Daarbij worstelt ze geruime tijd met de moderne, elektronische bediening. Het is haar wel uitgelegd; maar toch. Gelukkig staan de codes op een papiertje. Even later dartelt de reclame de huiskamer in. Weldra zal de nieuwslezer zijn keel schrapen. Het radio nieuws begint met de bekende politieke luchtballonnetjes. Nu de kamer met reces is, maken de ministers bewust gebruik van de komkommertijd om zo hier-en-daar de gevoeligheid van een ideetje uit te testen, zoals het strafbaar stellen van het tegenwerken van integratie. Dan volgt er een item over de bemande Mars landing. De astronauten zijn veilig geland nabij het vooruit gestuurde bemanningsverblijf. In het acht uur tv-nieuws volgen er rechtstreekse beelden. Met een kerstboodschap van de bemanning.

‘Dat wil ik graag zien!’ zegt Abdullah.

‘Goed Ab, als je belooft dat je na het nieuws niet blijft zappen liefste, dan zetten we vanavond het scherm aan,’ zegt Suzanne. Ze is niet zo weg van de tv maar weet hoe belangrijk ruimtevaart voor Abdullah is.

Er volgt deze keer geen discussie. De nieuwslezer gaat verder met het nieuws over ‘de oorlog tegen het terrorisme’. Die oorlog is één van de redenen dat Suzanne meestal de tv uit laat. Ze is die bloederige beelden meer dan zat. Het stompt een mens af!

Abdullah pakt het briefje met de hen toegewezen codes en tracht een een kaart van Mars op het web te vinden. Al spoedig staat er op de wand een manshoge, zoombare kaart van de planeet. Ondertussen klinkt het nieuws nog steeds uit de luidsprekers.

‘Ab, zet de rest van het nieuws maar uit,’ zegt Suzanne met ergernis in haar stem.

Abdullah gooit  — met zijn vingertop —  het icoontje van de nieuwssite in de prullenbak en zegt: ‘Wat is die kaart hier scherp!’ en gaat dan verder met: ‘Kijk Suzi; bij dit bergmassief zijn ze geland.’

Suzanne komt nog wat dichter bij, waarbij ze zijn hand volgt en vraagt: ‘Ab, rechts van die uitloper naar beneden?’

‘Ja Suzi,’ en hij wijst de plek gelijktijdig nogmaals aan. Dan zoomt hij met duim en wijsvinger verder in op het gebied en gaat dan verder met: ‘Kijk naast deze kloof is een vlakte, zonder die grote rotsblokken,’ waarbij hij nog een paar keer inzoomt. Zo laat hij nog meer zien zoals een getekende videosimulatie van de eventuele landing.

Susanne vraagt zich ondertussen af waar Radha blijft maar zegt: ‘Het zou niets voor mij zijn om zo afhankelijk van de techniek te leven,’

‘Ik zie mezelf daar ook nog niet leven Suzi; te gevaarlijk. Maar er zijn altijd avonturiers geweest,’ zegt Abdullah en hij gaat verder met: ‘Sterrenkunde en ruimtevaart was als kind al een hobby.’

‘En de belangstelling is gebleven?’ concludeert Susanne met een vraag.

‘Zeker, maar het is nu vooral het volgen van nieuwe ontwikkelingen!’ zegt Abdullah en ondertussen tovert hij het scherm om in een 3D-bos met een klaterend beekje en zegt: ‘Suzi, nu is het tijd voor passiefoefeningen. Ga maar liggen.’ en hij haalt daarbij het afdeklaken van de yogavloer.

Zij strekt zich uit op de vloer en hij neemt haar hand. Zo zet Abdullah de sessie in. Hij geniet van de vormen die hij haar lijf doet aannemen. Hij streelt en geniet van de verrukking die over haar huid loopt zoals een tepel, die in een proces van telkens nieuwe vormen de jeugd hervindt. Dan weer tilt hij haar. Ze geeft zich, zoals geen lappenpop dat kan. Met haar frisse voeten tegen zijn buik trilt hij haar onderrug los; golven lopen door haar vlees. Haar gezicht straalt het genot. Hij legt ze terug, die benen; golven van adem volgen. Ze is ergens in een wit gat; leegte. Al kijkend wordt hij steeds meer één met haar...

Wordt vervolgt met: 23. De gezelligheid van gastvrijheid.