Vrijheidskwartier - roman...

21a. Momenten van overpeinzing

Een bijzondere ontmoeting

Tineke neemt nog een hapje van haar gebakje. Gelijktijdig kijkt ze met één oog naar het schouwspel aan de andere kant van de ruit. De kudde grazende mammoeten komt gestaag dichterbij. Zo naderen ze de zwijnen. Plotseling klinkt er een luid getrompetter. Een robuuste mammoetkoe stuift in volle vaart op de ruit af. Tineke schikt; ze valt bijna van haar stoel. Gelijktijdig geeft de moeder van het tafeltje naast Tineke een gil. De wilde zwijnen stuiven weg...

‘Maak je niet druk; het glas is dik genoeg.’ zegt de serveerster die dit wel vaker heeft meegemaakt!

De zwijnen zijn verdreven en de mammoeten grazen nu vlak bij de ruit. Nog even blijft Tineke geboeid kijken. Dan pakt ze het lesmateriaal uit haar tas. Ze heeft het amper kunnen bekijken, want het lag gisteren pas in de bus; vertraging door de kerstpost. Ook online lag alles achter de pornomuur, weer plat vanwege een virusaanval. Ze bladert door het boekje, ondertussen neemt ze zo-nu-en-dan een slok koffie of een hapje van het gebak.

De serveerster komt een schaaltje met bonbons brengen; voor de schrik; service van de zaak. Even is daar weer een flard van gedachte over haar lijn. Ze onderdrukt die gedachte meteen met: ‘Je wordt vandaag wel verwend Tineke!’

Tineke voelt een tikje op haar schouder. Ze kijkt op. Voor haar staat een vreemde dame van haar leeftijd. ‘Kijk, we gaan naar de zelfde cursus!’ zegt ze als ze gelijktijdig een boekje toont: ‘Mag ik er bij komen zitten?’ vraagt de dame.

‘Natuurlijk, er is plaats genoeg,’ zegt Tineke. Er is iets met die dame: ‘Als dat niet...’ maar ze kan niet op de naam komen. Ze staat op; biedt haar hand aan en stelt zich voor met: ‘Tineke.’

‘Dan hebben we samen op school gezeten. Klas 3D. Ik ben Anna Groothuis.’

‘Anna, wat ben jij veranderd. Ik had je echt niet herkend. Dat is een verrassing; jeetje!’

‘Ik denk dat we allebei zijn veranderd. Dat is een tijd geleden zeg!’ zegt Anna.

‘Ik trakteer,’ zegt Tineke en ze bestelt nogmaals koffie met gebak.

De twee oude schoolvriendinnen hebben heel wat bij te kletsen, want het is een hele tijd geleden dat ze elkaar ontmoet hebben. Dit laatste was maar een korte ontmoeting, op de reünie in verband met het 100-jarig bestaan van de school. Inmiddels is Anna oma geworden. Ondertussen heeft een reusachtige mammoetstier het terrein van de kudde betreden. De beide dames onderbreken hun gesprek voor het schouwspel aan de andere kant van de ruit.

Het kleine meisje  — van het tafeltje naast Tineke —  zegt: ‘Kijk mamma een Pappa-moet.’

Ondanks het heftige protest van het kleine meisje verhuist het gezin naar een vrij tafeltje ergens ver van de ruit.

‘Daar gaat een mooie kans voor aanschouwelijke voorlichting,’ zegt Tineke.

‘Tineke, ik kan je niet helemaal volgen,’ zegt Anna.

“Dat kleine meisje had het over ‘Mamma-moeten’; ze weet dus waar Abraham de mosterd haalt. Die ouders weten niet wat ze aanmoeten met hun voorlichting. De verlegenheid stond op hun gezichten geschreven,” legt Tineke uit.

‘Het daagt,’ zegt Anna en ze gaat verder met: ‘Hoe was het met jouw voorlichting?’

‘Slecht! Op wat informatie over voorbehoedsmiddelen na  — de bekende voorlichting op school —  wist ik van niets toen ik Mark ontmoette,’ geeft Tineke toe. Ze gaat verder met. “Ik ben opgevoed aan het begin van ‘de Nieuwe Verzuiling.’ Mijn ouders zetten zich af tegen de toenmalige ontkerkelijking. Dus gingen wij naar ‘een echt Christelijke School.’ Zo'n in naam Christelijke school met meer Moslim als Christelijke -leerlingen daar moesten mijn ouders niet van hebben!”

‘Ik weet nog wel dat onze, leuke, vrij liberale, school, plotseling een Islamitische school werd. Ik had de pest aan die hoofddoekjes. En dan bij zwemmen en gym jongens en meisjes apart. Wat heb ik een straf gehad omdat ik buiten het plein met mijn vriendje Daan stond te praten. En wat was ik blij, dat op de middelbare school, dat verdraaide, verplichte hoofddoekje weer af mocht,’ vertelt Anna.

‘En Anna, kon je niet naar een andere school?’ vraagt Tineke.

‘Mijn ouders vonden dat voor dat laatste jaar niet zinvol,’ reageert Anna.

Zo komen ze vanzelf terug op de middelbare schooltijd. Het was voor Tineke een gelukkige tijd. De vroegere liefdes gaan één-voor-één over de tong. Ongemerkt neemt ook het liefdesspel buiten heftigere vormen aan. Het is opgehouden met sneeuwen. De zon die tussen twee zware wolken door piept zet het sneeuwlandschap in een gele gloed. De mammoeten  — althans het alfastel —  storten zich in het actieve liefdesspel, waar het gezin naast Tineke zo bang voor was.

Tineke en Anna staan zo-nu-en-dan stil bij het schouwspel buiten. In de verte komt een kudde oerossen drinken; ze maken gebruik van de gaten in het ijs die eerder door de mammoeten zijn gemaakt.

‘De mens als schepper,’ zegt Anna. Het geeft haar een dubbel gevoel; al dat spelen met DNA.

Tineke kijkt op haar phone en zegt automatisch: ‘Ik zie het als cultuur,’ kijkt op en reageert verder: ‘Zonder ons zouden deze dieren gelijk weer uitsterven,’ en dan: “Maar het wordt langzaamaan tijd om verder te reizen. Ik was van plan om dit laatste stuk met de trein reizen, want er stopt een tram vlak voor ‘Het Vrijheidskwartier’.”

‘Ik zit hier met het zelfde idee,’ zegt Anna.

‘Dan kunnen we misschien samen reizen,’ stelt Tineke voor.

Zo wordt besloten samen verder te reizen. Tineke rekent even af. Dan dalen beide dames af  — met de lift —  naar het stationsgebouw. Dan kuieren ze verder. Langs de rand zijn hier diverse winkeltjes en goedkope restaurants. De geuren doen je over de wereld dwalen. Waar maar een hoekje vrij is hangen grote, schreeuwerige video-reclameborden. Een robot lokt een stel een winkel in; het zal wel een persoonlijke aanbieding zijn. Dit is een sfeer waarin Tineke zich niet echt thuis voelt; de cultuur van glitter-en-glamour. Terwijl de tegenstellingen in de maatschappij toenemen, proberen de modekoningen de toplessmode aan te prijzen. Het bovenstukje is geslonken tot een halsbandje met daaraan een kanten bandje, dat tussen de borsten naar beneden loopt.

Voor hen zijn de toegangspoortjes naar de diverse perrons. Tineke haalt haar arm langs de zuil van 12B om het poortje te passeren. Anna volgt haar. Ze dalen verder af met de roltrap. Ook hier weer een muur gevuld met videoreclames. Het beïnvloed constant de kleur van het licht.

‘Gelukkig hebben wij in het Zuiden lang niet zoveel reclame,’ zegt Tineke.

‘Tineke, ik voel me zo gespannen!’ zegt Anna en ze gaat verder met: ‘Dat ik straks helemaal in mijn nakie moet! Ik kan die gedachte maar niet loslaten.’

‘Ja, het uur van de waarheid komt nabij,’ antwoordt Tineke: ‘Dat had ik ook toen ik naar mijn eerste haptotantrales op weg was. Achteraf viel het allemaal zo mee!’ ze kijkt Anna aan. Haar gezicht verandert constant van kleur: ‘Al die flikkeringen; de reclame ramp,’ voegt ze er aan toe met een zucht.

‘Zeker, je wordt hier vreselijk onrustig,’ antwoordt Anna.

Tineke komt met: ‘Gelukkig hoeven we hier niet lang te wachten...’

Wordt vervolgt met: 21b. Opdringerige refo's.