Vrijheidskwartier - roman...

20b. Een wonderlijke ontmoeting

Kilometer-vreter

Tineke zoeft weer over de snelweg. Ondertussen wordt het langzaam licht. In de verte hangen zware, paarse wolken. Het begint zachtjes te sneeuwen. Ze maakt wat kilometers het laatste jaar. De radio brengt een truckerslied uit de vorige eeuw ten gehore. Ze is op weg naar een cursus ‘orgasme ontdekken voor vrouwen’ in ‘Het Vrijheidskwartier’. Ze heeft dit voornemen niet uitgesteld, door het te verschuiven naar de jaarlijkse Oud-en-Nieuwtraditie; een poging te ontsnappen aan het suikerspingeluksgevoel. Het is slechts een cursus van een paar dagen. Dus met de kerstdagen zal ze weer thuis zijn. Ze hoopt dat het geen grote bende wordt, want de mannen hebben nu het rijk alleen.

De sneeuwbui barst los. Ze geeft haar wagen over aan het automatisch verkeersbegeleidingsysteem. Al gauw zit  — ondanks de zwoegende ruitenwisser —  de voorruit geheel dicht. Ze zou de bijna hele reis aan de automaat kunnen overgeven en ondertussen een krantje lezen, maar daar houdt ze niet van. Eigenlijk had ze met het hele gezin een appartement in ‘Het Vrijheidskwartier’ willen afhuren, maar ze kon Mark en de jongens niet zover krijgen. Een dergelijke uitdaging was voor hen te groot. De bui houdt even plotseling op als hij is gekomen. Als de ruit weer schoon is, neemt ze de macht over het stuur weer over. Het is nog vroeg in de morgen. De mist hangt laag over het oranje winterlandschap. Ze is in een opperbeste stemming. Voor haar is dit zeker ook een uitdaging, maar als het lukken wil is het zeker de moeite waard. Volgens Sita hebben 80 procent van de vrouwen succes!

Uit volle borst zingt Tineke de woorden ‘Kilometervreter ...’ uit het refrein mee. Het is een manier om de dieper liggende spanning geen kans te geven; een soort mantra.

De weg splits naar dubbeldeks; het vrachtverkeer beneden en het snelle personenverkeer boven. Hoewel ze niet van dat hele snelle houdt, kiest ze toch voor de verdieping. Zo'n halve tunnel vindt ze maar niks. Bovendien komt straks die 40 kilometer lange tunnel onder ‘het Groene-Hart’ nog. Een vierbaans buis met niets dan oranje led-nepneonverlichting; ze rilt bij de gedachte!

Er wipt een snelle jongen over haar hoofd. Ze heeft de pest aan dit hoppen van die luxe racemonsters. Die energie verslindende kruisingen tussen auto en vliegtuig zijn alleen betaalbaar voor de nieuwe klasse super rijken, maar de rechtse politiek ziet het als een verlichting van het wegennet. Volgens links is het een duidelijk voorbeeld van de tweedeling in de maatschappij, want aan de andere kant groeit de armoede exponentieel. Links zit helaas al jaren in de oppositie. Voorlopig heeft ze  — zo hoog boven het polderlandschap —  vrij uitzicht. In de verte ligt de rivier. Het water staat hoog, want de uiterwaarden staan blank. In een polder wordt geschaatst. Een ijsbreker leidt een konvooi door het midden van de rivier.

Er staat een file voor de brug. Net zo'n monster als zonet hopt over de file en vervolgens het water. Vakantie en woon-werkverkeer komen hier samen. Ze geeft haar karretje over aan de filetrein. De automaat heeft de besturing overgenomen. Vroeger was het stoppen, optrekken en dan weer stoppen; nu kan je de krant lezen. Gelukkig is de file niet echt lang. Tien minuten later neemt Tineke de besturing weer over. Ze zoeft weer verder; eerst langs de rivier dan volgt ze de gleuf die aansluit op ‘de Groene-Harttunnel’. Halverwege de tunnel stopt ze bij het transferium. Ze heeft zin in koffie; een moment om aan de oranje triestheid te ontsnappen.

Mamma-moeten voor het glas

Het restaurant is geheel aangekleed in kerstsfeer. Kleine kerstbomen waarvan de gekeurde lichtjes branden staan her-en-der. Het is het nog niet druk; ze kan een vrij tafeltje bij het raam vinden. In het ruige grasland voor haar graast een kudde Wolharige Mammoeten. Met hun reusachtige, spiraalvormige slagtanden schuiven ze de sneeuw van het grasland. Dit is een nieuw natuur project; DNA uit de permafrost. In Afrika is de olifant gesneuveld door honger, oorlog en de ivoorjacht. Hier is na 15000 jaar de Mammoet terug. Het sneeuwlandschap maakt het plaatje uit het geschiedenis plaatje compleet. Natuurlijk is het niet echt; eerder cultuur dan natuur, dat beseft Tineke terdege. Dit is niet meer dan een reusachtige dierentuin. Een troep wilde zwijnen komt tot vlak bij de manshoge ruit. Tineke blijft gefascineerd zitten kijken. Nog geen twintig jaar geleden waren dit keurige, rechte weilanden met koeien. Nu is het een oersavanne, althans zo lijkt het voor de oppervlakkige beschouwer...

‘Mevrouw!’

‘Uh,’ Tineke schrikt; kijkt dan in de richting van de stem.

‘Mevrouw, wat wilt u drinken?’ vraagt de serveerster.

Tineke bestelt koffie, gebak en een krant. De koffie is stevig aan de prijs, maar voor zo'n uitzicht moet je wat over hebben. De kudde Mammoeten komt gestaag dichterbij. Tineke blijft geboeid zitten kijken. Ze schrikt even van de serveerster, die de koffie komt brengen. Zo was ze op het schouwspel voor haar geconcentreerd. De koffie wordt geserveerd in een kannetje, zodat ze vaker kan inschenken. Het gebak ziet er verrukkelijk uit. De komende dagen moet de lijn maar even wijken. Er zijn van die momenten, dat het genieten voor gaat. Tineke schenkt een kop koffie in en neemt een eerste hapje van het gebak.

Het vrijgekomen tafeltje wordt ondertussen bezet door een familie met kleine kinderen. De serveerster neemt hun bestelling op.

‘Kijk, pappa grote Mamma-moeten!’ zegt het jongste meisje.

‘Nee, Heleentje dat zijn mammoeten,’ verbetert haar vader.

‘Mammoeten horen groot te zijn; hè paps,’ voegt haar zusje er aan toe.

‘Kijk, er zijn ook kleintjes bij,’ vult haar moeder aan.

Onwillekeurig vangt Tineke flarden van het gesprek aan het tafeltje naast haar op. Ze glimlacht. Het tweede hapje van haar gebak streelt haar tong. Ondertussen komt de kudde mammoeten nog dichter bij. De wilde zwijnen wroeten nu vlak bij de ruit.

Tineke neemt nog een hapje van haar gebakje. Gelijktijdig kijkt ze met één oog naar het schouwspel aan de andere kant van de ruit. Plotseling klinkt er een luid getrompetter. Een robuuste mammoetkoe stuift in volle vaart op de ruit af...

Wordt vervolgt met: 21. Momenten van overpeinzing.