Vrijheidskwartier - roman...

20a. Een wonderlijke ontmoeting

Een onvergetelijke ceremonie

Als Fatima de zaal betreedt, heft het koor een meerstemmig gezang aan. Hoewel het oeroud klinkt is het nieuw; speciaal voor deze gelegenheid gecomponeerd. Halverwege de ingang en het podium staat een draagbaar opgesteld. Aan weerzijde staat een naakte man. De stoet stopt links van de draagbaar. Op het podium hebben zitten Eva en Dick. Naast hen op een verhoogde zit Imam Hassan. Dit laatste gaat helemaal boven de verwachtingen van Fatima uit. Ze moet bijna weer huilen van geluk. Op een traantje na dat over haar linker wang loopt houdt ze haar gezicht droog.

Sita verlaat het podium. Als priesteres van ‘De Vlinders’ brengt ze de Beker-van-de-Wereld naar de nieuwe adept. Ze draagt een paarse mantel met vlindervleugels over haar schouders. Van voren is de mantel open, zodat haar naaktheid niet verborgen blijft. Op het hoofd draagt ze een kroon met de Driekoppige Cobra.

Langzaam schrijdt ze met opgeheven hoofd voorwaarts. Dan stopt ze voor Fatima en zegt met plechtige stem: “‘Fatima Tahir’ aanvaardt ge de toetreding tot onze heilige orde. Drink dan het gif van de wereld opdat gij opnieuw geboren kan worden.”

Fatima nipt van de beker en laat zich na enige seconden in de handen van de beide mannen vallen. Ze laten haar langzaam op de vloer zakken. Vervolgens leggen vier mannen haar op de draagbaar. Dan volgt de stoet de bar, waarbij de meisjes met de kroon en sluier een dodendans uitvoeren. Het is een ritueel om de kwade geesten te misleiden, daarom dansen ze in tegengestelde richting. Naakte jongetjes versiert door bodypaint en met hoorntjes op hun kop spelen deze negatieve krachten. Ze komen her-en-der achter kamerschermen vandaan. Zo gaat de stoet zeven keer rond het podium.

Ondertussen is het publiek doodstil. Je hoort amper een kuchje. Men laat zich meeslepen door het balletachtige schouwspel. Dan leidt Els de stoet het podium op. De meisjes met de kroon en sluier verlaten de zaal gevolgd door de misleide duiveltjes. Zo zijn de geesten het spoor bijster. Dan vangt het koor een grafhymne aan.

Even later komen de meisjes weer binnen ze hebben ragfijne sluiers bij zich. In een sluierdans dansen ze de beschermende magische cirkel. Daarmee wordt symbolisch de veiligheid geschapen voor de voor de volgende fase in het ritueel.

Op het podium zalft Dick het lichaam van Fatima. Dan geeft Eva aan Fatima de levenskus. En vervolgens helpen Dick en Eva haar overeind; ze is herboren. Dick masseert symbolisch haar schouders. Fatima staat op en toont zo haar wederopstanding aan de omstanders.

Vervolgens neemt imam Hassan plaats achter het spreekgestoelte op het podium en schraapt zijn keel: “Beste mensen we zijn hier allemaal bij elkaar om een fase in Fatima's leven te vieren. Het is zo'n fase waarbij je kunt zeggen dat de opvoeding definitief wordt afgerond. Een mens kiest voor de eigen levensweg. Meestal gebeurt dat als mensen gaan trouwen. Dan verlaten ze het ouderlijk huis en leggen ze de hoeksteen voor een nieuwe veilige haven. We duiden zo'n samenlevingsvorm met de term ‘gezin’. Tegenwoordig kent ‘het gezin’ vele vormen. De tijd dat het slechts staat voor een echtpaar met de eventuele kinderen ligt ver achter ons. Fatima heeft een andere keuze gemaakt. Ze heeft gekozen voor de warmte, aandacht en intimiteit van een groep mensen. Deze groep noemt zich ‘De Vlinders’ een naam met een duidelijke symboliek. Het zijn mensen die het de vaandel van de vrijheid met trots voeren. Zij hebben  — ieder voor zich —  het paradijs herwonnen waar slechts de geestelijke sluier volstaat. Zo trotseren zij de slang, (...),” aldus zet hij een preek neer die hout snijdt.

Fatima moet wederom een traantje weg pinken. Ze is blij dat ze niet voor de mening van andere is gezwicht en dus geen make-up gebruikt: ‘Ik hoef niet bang te zijn voor rare vegen op mijn gezicht,’ denkt ze bijna hardop.

Dan neemt Els de ceremonie voor de bevestiging van de beloftes. Fatima legt haar rechterhand op het ceremoniële zwaard.

‘Dan zijn we nu toe aan de belofte zeg mij na Fatima Tahir’ zegt Els op plechtige toon: “Ik beloof de veiligheid van mijn vriendengroep ‘De Vlinders’ te garanderen.”

“Ik Fatima Tahir beloof plechtig de veiligheid van de vriendengroep ‘De Vlinders” te garanderen; zo waarlijk helpe mij God Almachtig,” zegt Fatima plechtig en met overtuiging. Om de conservatieve gelovigen niet voor het hoofd te stoten, gebruikt ze bewust niet het begrip ‘Allah’.

Dan geeft Eva aan Fatima uit naam van ‘De Vlinders’ de ring. De ouders van Fatima krijgen een oorkonde. Vervolgens sluit het ballet de plechtigheid af door  — met begeleiding van koorzang —  de magische cirkel te ontsluiten...

Het is zo ongeveer twee uur in de middag. Sandra kijkt vanaf het dakterras naar het zuiden. In de verte hangt een zware, donkergrijze sneeuwbui. De lichte onderrand nabij de  — door de stad getekende —  horizon wordt door de laagstaande zon oranje gekleurd. Sneeuwvlokken dwarrelen op haar naakte huid; koude speldenprikjes. Van de naakte lijven voor haar stijgt een soort mist op, alsof het schoorstenen zijn. Van beneden klinkt het geroezemoes van het winkelend publiek.

Sandra is het feestgedruis beneden even ontvlucht. Gelukkig is er de sauna waar je even tot rust kan komen. Dus staat ze nu uit te dampen op het dak van ‘Club Oase’. Beneden schud Fatima nu handjes. Sandra heeft altijd wat een hekel aan recepties gehad. Die oppervlakkige standaard babbeltjes, kunnen haar niet echt boeien.

Daarmee is de ceremonie beneden is voorbij. Het was een mooie plechtigheid met elementen uit Wicca en het Hindoeïsme aaneengeregen tot een fantastisch geheel. Het is Sandra opgevallen hoe goed naakt en gekleed plotseling samengaan. Als dit de toekomst is dan tekent Sandra daarvoor...

Even een krantje kopen

Ansje zit aan de grote tafel. Ze heeft zojuist haar kamer aan Sandra laten zien. Het heeft haar heel wat moeite gekost haar idool zover te krijgen. Die kamer hangt vol met foto's van de ballet carrière van Sandra. Er zijn nog meer foto's; die zitten in een plakboek. Het meerdelig plakboek was van haar moeder Marianne, dus zijn de eerste foto's al ingeplakt voor Ansje werd geboren. Zo is een hobby overgegaan van moeder op dochter.

Aan de tafel bekijken Ansje en Sandra dat plakboek. Marianne kijkt mee op iets meer afstand. Zo nu en dan betrekt Ansje haar er in. Het is goed om herinneringen op te halen. Sandra vertelt er verhalen bij.

Het huis verschilt niet echt van dat van Fatima. Alles is echter in spiegelbeeld. Wel ontbreekt de bar en spiegelwand. Op die plaats staat een grote, antieke kast en in die kast staat een klein scherm.

‘Nu moet ik echt even een krant halen,’ zegt Sandra als het nieuwste plakboek uit is.

‘Mag ik mee?’ vraagt Ansje met een lief stemmetje.

‘Sandra, je hebt er wel een plakfan bij gekregen,’ zegt Marianne ironisch.

Zo komt het dat Sandra en Ansje op weg gaan naar de tijdschriftenwinkel. Onderweg blijven ze even staan bij het beachvolleybal. Het is altijd weer spannend om naar te kijken, bovendien komen ze juf Mieke daar tegen, dus wordt er over het feest nagepraat. In de tijdschriftenwinkel het druk. Er staat een hele rij voor de kassa als Sandra als wil afrekenen. De klanten komen van twee kanten binnen; van buiten dragen ze dikke jassen met de sporen van een sneeuwbui. De klanten uit ‘Het Vrijheidskwartier’ zijn meestal naakt, zoals Sandra en Ansje.

Als Sandra de printdummy met krant heeft gepakt, sluiten ze aan bij de rij, en blijven ze geduldig op hun beurt wachten. Al spoedig schuiven ze op in de rij. Dan zijn ze aan de beurt.

‘Als ik het goed heb is uw artiesten naam Sandra, is uw echte voornaam ook Sandra?’ vraagt de naakte verkoopster van achter de toonbank.

‘Ja hoezo?’ vraagt Sandra.

“Sandra de paparazzi hebben je te pakken gehad. Je staat zeer ‘privé’ in een gelijksoortig blad. De foto's zijn gemaakt op feest van Fatima. Ik heb inmiddels al de directie gewaarschuwd,” beweert de verkoopster.

“Dat ‘je’ is prima hoor, maar had je me dan niet eerder herkent?”

“Ja al bij de eerste krant, maar over ‘normen en waarden’ gesproken wij nudisten respecteren de privacy van beroemde mensen. Tussen twee haakjes ik heet Adrie.”

‘Adrie, heb je ook nog een papieren uitgave en staat de tekst aan twee kanten van de bladzijde?’ vraagt Sandra.

‘Ja, hoezo Sandra,’ antwoordt Adrie enigszins verbaast.

‘Deze kleine fan van mij maakt een plakboek over mij bovendien heeft ze de muur van haar kamer volhangen. Dat maakt alvast 3 exemplaren dan 1 voor mij, 1 voor mijn vriendin en natuurlijk 1 voor mijn advocaat, dus geef me er maar 6, en 1 op een printdummy,’ antwoordt Sandra.

Sandra rekent af met de chip in haar arm. En dan gaan ze op de terugweg. Vooral Ansje is nieuwsgierig naar de foto's. Ze kan niet begrijpen dat Sandra daar niet echt wijs mee is. Onderweg praat ze daarover honderd uit. Daardoor komt de boosheid in Sandra pas goed opzetten. Toch besluit Sandra nog even met Ansje mee te gaan. Weer blijven ze even stilstaan bij het beachvolleybal. Sandra ziet het als een goede oplossing om Ansje wat te temperen.

Sandra voelt de ogen prikken, maar er is niemand die haar privacy verstoord. Het gevoel zit dus in haarzelf. Ze probeert het van zich af te schudden.

Bij Ansje thuis zitten ze achter een kop thee. Ondertussen kijken ze naar de foto's in het blad. Omdat Ansje er bij is, moet Sandra haar boosheid wel beheersen. Bijna de helft van het blad staat vol met foto's van het feest voor Fatima. Sandra staat prominent op de uitvouwbare centerfold. Ook Ansje kan zichzelf als één van de sluierdragers op de uitvouwbare foto vinden. Deze grote foto in het centrum is niet gek gemaakt. Was hij niet stiekem genomen, dan was Sandra er best tevreden mee geweest.

Wordt vervolgt met: 20b. Kilometer-vreter.