Vrijheidskwartier - roman...

20. Een wonderlijke ontmoeting

De zaal  — een onderdeel van ‘Club Oase’ —  is plechtig versierd met bloemstukken. In het midden staat een maro, ofwel zo'n podium in de vorm van een prieeltje dat in een Hindoestaanse bruilof wordt gebruikt voor de plechtigheid. Fatima verwondert zich over de hoeveelheid werk, dat in het versieren van de zaal is gestopt. Het is een versiering een koninklijke bruiloft waardig. Ze kijkt de zaal rond; het is al flink druk. Haar ogen zoeken naar Dick en Eva. Langs de randen van de zaal staan rijen stoelen opgesteld. Daartussen in de hoeken staan vier kamerschermen. Ervoor is de vloer vrij. Her-en-der staan mensen in groepjes te praten. Mode en nudisme gaan schijnbaar goed samen, want de groepjes zijn niet verdeeld in bloteriken en textielgangers. Er is Fatima wat opgevallen. Ze loopt met een drafje naar de andere kant van de zaal...

‘Paps, wat geweldig,’ roept Fatima uit. De tranen biggelen over haar wangen.

‘Wat is mijn zonnetje groot geworden!’ zegt Ibrahim. Onwillekeurig vergelijk hij haar met die peuter in het bad. Hij beseft niet dat haar naaktheid hem die vergelijking opdringt.

Fatima is overmand door geluk. Ze kan nauwelijks denken. Ze omhelst hem: ‘Oh wat is dit heerlijk...’ Ze geeft haar emoties de tijd en gaat dan verder met: ‘Paps, diep van binnen ben ik nog steeds je kleine meid.’

Ook hij moet bij dit weerzien een traantje weg pinken. In een flits is ze daar weer dat kleine meisje in het bad. Hij keert terug naar het heden en dan zegt hij: ‘Je moet me die woorden van toen vergeven Fatima. Je bent welkom thuis mijn dochter.’

‘Natuurlijk vergeef ik dat Paps,’ Fatima glundert door haar tranen heen dan maakt ze zich los: ‘Waar logeren jullie?’

“Wij logeren in wat jullie ‘het textielhotel’ noemen. We zitten op kamer 512. Wat zeg ik kamer; het is meer een appartement. Fatima, je hebt een vrijgevige baas.”

Fatima vraagt niet verder door. Je moet een gegeven paard niet in de bek kijken. Het is bijna een droom deze verzoening met haar ouders; niet te geloven. Ze kijkt naar hem; hij is oud geworden. De lijnen in zijn gezicht zijn nu groeven. Het randje haar is geheel zilverwit. De jaren zijn voorbij gevlogen. Ze omhelst haar moeder; weer vloeien de tranen. Een moment van verstilling; oud-zeer glijdt in de aarde weg. Hier zijn geen woorden voor. Ze heeft nog steeds het gevoel dat dit niet echt is; net een droom. Ze knijpt venijnig in haar arm. Het doet echt pijn! Dan pas ziet ze imam Hassan. Hij is zeker met haar ouders mee gekomen. Het begint te dagen; hij zit hier achter. Ze is er heel blij mee. Al spoedig zijn ze intensief in gesprek. Ondertussen komen ook Dick en Eva aanlopen. Zij zullen Fatima officieel in de groep introduceren. Ze sluiten zich bij de staande discussie groep aan. Zo sluiten ook Frits, Ivonne en Els en Sita zich bij deze staande receptie aan.

Els kijkt op haar horloge en zegt: ‘Fatima, het is tijd voor de voorbereiding van de ceremonie. Komt u maar mee.’ Met een wijds handgebaar brengt Els Fatima en haar ouders naar een zijvertrek van de entreehal.

‘Fatima, weet jij wat er allemaal gaat gebeuren?’ vraagt haar vader in het Arabisch.

‘Nee paps, het is ook voor mij een grote verrassing. Maar het wordt een indrukwekkende plechtigheid; daar heb ik vertrouwen in, want ik ken mijn vrienden.’

‘Je hebt veel belangstelling; net een dorps bruiloft van vroeger,’ onderbreekt Ibrahim haar.

Fatima kijkt naar haar moeder, die op een stoel gaat zitten. Dan kijkt ze haar vader weer aan en gaat verder met: ‘Paps, ik ben dus net zo nieuwsgierig als jullie naar wat er gaat gebeuren.’

Dan komen er twee gespierde mannen binnen. Ze zijn naakt op een peniskoker na. Deze koker toont een cobra in aanvalshouding. Fatima weet dat deze mannen haar in de ceremonie moeten opvangen. Ze heeft dat element  — uit de plechtigheid —  uitgebreid geoefend. Even later Juf Mieke komt binnen met zeven meisjes van de ballet groep. Ze draagt een kroon met een lange sleep van kant die door meisjes wordt gedragen; drie meisjes aan weerzijde. Midden achter, waar de trapeziumvormige sleep wijd uitwaaiert, loop een trotse Ansje. Zoals je binnen het nudisme kunt verwachten zijn de meisje geheel naakt. Het zijn nog echt kinderen; puur uit het paradijs. Het symbool voor nieuw leven. Als enige verbinding met de cultuur pronkt er een diadeem in het haar. De voorste twee meisjes hebben een donkere huid de anderen zijn blank. Een aandachtige beschouwer ziet met één oog de mystieke getallenleer terug; drie vijf en zeven.

‘Mooi hè Fatima,’ zegt Ansje. Ze is blij dat ze dit geheim niet langer hoeft te bewaren.

Fatima is een moment geheel overdondert. Dan raapt ze zichzelf bij elkaar en antwoordt: ‘Ja, dit is een fantastische sleep; bedankt jongelui, en nog een goede morgen gewenst. En natuurlijk wil ik ook jullie juf Mieke niet vergeten; bedankt Mieke.’

Dan gaat de deur weer open. Er komen drie jonge dames binnen. Deze zijn in tegenstelling tot de andere meisje in de leeftijd van de ontluikende erotiek. Het middelste- en tevens voorste meisje is Iris, het nichtje van Marianne. Ze draagt een haarborstel op een rood kussen. Er volgt een korte ceremonie, die begint met het borstelen van het lange haar van Fatima, waarbij de kroon op haar hoofd wordt geplaatst. Vervolgens wordt de borstel met inscriptie aan haar moeder overhandigd. Het is een symbolisch afscheid van het ouderlijk huis. Dan zet de korte stoet zich in beweging...

Wordt vervolgt met: 20a. Een onvergetelijke ceremonie.