Vrijheidskwartier - roman...

19b. Zie de maan schijnt...

Eindeloos lang vergaderen

De vergadering van de wijkraad duurt Fatima veel te lang. Het is voornamelijk een mannengezelschap en dus ook een mannelijke manier van vergaderen. Dat betekent dat deze vergadering uitloopt door eindeloos gezeur. Het is om bij in slaap te vallen. Aan de andere kant waardeert Fatima het, dat Dick vindt dat ze zijn positie mag overnemen. Nu zit hij er in verband met de overdracht nog bij, de volgende keer zit ze hier alleen namens het bedrijf — als vertegenwoordiger van de ondernemingsraad. Marianne vertegenwoordigd de bewonersraad. Zij is nog niet zo lang geleden gekozen. Voorheen was het echt een mannenbolwerk.

Imam Hassan zit tegenover Fatima. Naast hem zit de burgemeester, die door de bijzondere omstandigheden deze vergadering bijwoont. Daarnaast zit weer de stadsdeelvoorzitter. Zo zijn er nog een aantal prominenten uitgenodigd. Dat geldt ook voor de wijkagent, de dominee, de pastoor en een conservatieve imam met de naam Ali. De laatste is eveneens net nieuw, want zijn voorganger is het land uit gezet. Hij heeft zijn eigen tolk meegenomen, daar hij nog in de inburgering zit. Deze tolk is tevens voorzitter van moskeevereniging, welke combinatie van taken voor veel verwarring zorgt.

Als het aan Imam Ali ligt wordt de wijk door middel van muren verdeelt in getto's, zoals dat gebruikelijk was in de middeleeuwen van het Midden Oosten. Hij heeft er dus niets van begrepen. Fatima vermoedt, dat zijn uitspraken mede verantwoordelijk zijn voor de rellen. Sinds hij preekt, zijn het aantal chadors en burqa's in de wijk in rap tempo toegenomen en daartegenover de acties van BruinRechts. Gelukkig zijn de rellen nu nagenoeg gesmoord. Voor haar feest hoeft Fatima niet te vrezen, alle gasten kunnen komen. Fatima verlangt naar het feest van morgen; het moment dat ze haar aansluiting bij ‘de Vlinders’ naar buiten uitdraagt.

Marianne vreest dat zo het Sinterklaasfeest bij haar thuis in de verdrukking komt. Toch probeert ze rustig en beheerst over te komen. Maar ze legt wel de vinger op de zere plek met: ‘Voorzitter; mag ik eindelijk even het woord! Dat ik geen hand kreeg, kan me niet schelen; ieder zijn eigen gewoonten. Ik ben opgevoed met ruimte geven aan de ander zonder, daarbij jezelf weg te cijferen. Ik noem dat tolerantie. Ik krijg bij imam Ali alleen maar het gevoel, dat je plaats moet weten. Er is een soort vaste rangorde, als in een wolven roedel, waarin ik als vrouw en ongelovige geheel genegeerd kan worden. Ik krijg gewoon geen antwoord op mijn vragen! Ik wil nu een rechtstreeks antwoord. Op dit moment eis ik van Imam Ali eerst dat serieuze antwoord!’ zegt ze om een algemene sfeer te doorbreken.

Imam Ali staat op en loopt gevolgd door zijn tolk weg. Het kost de burgemeester veel overredingskracht om hem van zijn schrede terug te doen keren. Er volgt een korte schorsing. Inmiddels hangt er nu helemaal een sfeer om op te schieten. Er wordt nogmaals koffie geschonken. Iedereen praat met zijn eigen groep...

Op de ochtend van de grote dag

Fatima rekt zich uit tussen de zachte lakens. Ze strelen haar naakte huid. De wekker is zojuist afgegaan. Ze is laat naar bed gegaan, want het Sinterklaasfeest bij de buren is door de uitlopende vergadering erg laat geworden. Vandaag is haar grote dag. Het is haar niet helemaal ontgaan, dat velen zich hebben uitgesloofd om van haar feest echt iets te maken. Ze is dus razend nieuwsgierig naar deze dag. Daarom was ze al wakker, voor de wekker afging. Toch heeft ze redelijk goed geslapen. Ze schakelt het licht aan met een stemopdracht. Het felle licht doet haar ogen knipperen. Ze gaapt en rekt zich nogmaals uit. Dan laat ze haar benen onder het dekbed uitglijden en staat op.

Beneden schakelt Fatima een schemerlamp en de Kerstboom aan. Dan schuift ze het gordijn voor de spiegelwand wijd open. Ze plaats haar rechter voet op de bar; het onderbeen bijna verticaal. Even valt haar blik op haar vers gelakte teennagels; er is een gevoel van tevredenheid over het resultaat. Met een stevige siddering op haar bovenbeen zet ze het rechter heupgebied in trilling. Zelfs haar buik schudt losjes mee. Gelijktijdig strekt ze haar kruis, door iets naar voren te bewegen. Dan laat ze de strekspanning weer langzaam glijden, in een minimale achterwaartse beweging. Dit herhaalt ze tot haar rechterarm echt moe is van de siddering. Dus verwisselt ze beide benen. Haar linkervoet staat nu op de bar. Haar linkerhand siddert nu het bijbehorend bovenbeen los. Ook varieert ze deze strekking weer, door een weinig voor- en achterwaarts te bewegen. Terug naar het rechter bovenbeen herhaalt ze de cyclus een aantal keren. Tussendoor maakt ze wat dynamische hurkhoudingen om haar lijf wat op te warmen. Ondertussen kijkt ze met plezier naar de vormen van haar lijf in het zachte licht. Vervolgens zwaait ze haar rechterbeen zijwaarts op. Ze legt het been met de binnenkant languit op de hoogste bar. Dan siddert ze het bovenbeen nu aan de buitenkant. Ze draait haar hand zodanig, dat het vlees als het ware met de met de bar meedraait, als je de bar als een as ziet. Het geeft een bevrijdend gevoel als alles lekker los trilt.

De deur kraakt; de blonde gestalte van Sandra komt via de spiegel binnen. Fatima draait zich om en zegt: ‘Goede morgen Sandra.’

‘Goeie morgen Fatima, je bent me weer te vroeg af,’ zegt Sandra losjes.

Fatima is nieuwsgierig en vraagt daarom: ‘Hoe zo?’

Sandra laat haar teleurstelling niet echt merken met: ‘Oh, ik had je op deze speciale dag willen verrassen,’ zegt ze nuchter.

‘Ik vindt het zo heerlijk, dat je er vandaag bij bent. Kom Sandra ik wil je tegen me aan voelen,’ ze spreidt haar armen uitnodigend uit.

Er volgt zo'n moment van nabijheid; heerlijk lijf tegen lijf. Fatima drukt Sandra zachtjes tegen zich aan. Ze sluit haar ogen om beter te voelen. Een moment van zijn; ze is gelukkig als ze zegt: ‘Sandra, dit doet me echt goed.’

Even later staat Sandra naast Fatima aan de bar. Ze laten elkaar verschillende oefeningen zien. Sandra toont Fatima een aantal klassieke vormen uit het ballet. Dan komt Sandra terug op het sidderen. Ze heeft inmiddels ervaren, dat het niet zo eenvoudig is aan te leren. Fatima laat nog eens zien hoe je het op je eigen bovenbeen kunt aanleren. Ze legt, uit dat je gewoon elke dag moet oefenen en dat je dat dan zeker een paar maand moet volhouden. Als Sandra dan de oefeningen op de bar maakt, helpt Fatima met het sidderen, zodat Sandra kan voelen wat de bedoeling is.

De wind die plotseling langs de muren giert vraagt weer aandacht. Beide dames lopen naar het buitenraam. Het sneeuwt weer heftig. De lantaarn aan de overkant is in de sneeuwstorm nauwelijks zichtbaar. Vlak voor het raam dansen grote sneeuwvlokken.

‘Ik hoop dat het winterweer voorlopig blijft, dan is de kans groot, dat die de rellen verder uitblijven,’ zegt Fatima.

‘Fatima, die rellen zitten je dwars hè?’ vraagt Sandra zorgelijk.

Fatima begint de schouders van Sandra te masseren. Ze tracht de woede die achter haar antwoord zit te verbergen. Zo ontstaat er een diepe verticale, V-vormige vore in haar voorhoofd als ze zegt: ‘Ja er is een nieuwe conservatieve imam, die de hele buurt opstookt. Zo eentje die dames geen antwoord geeft als ze niet de juiste kleding dragen.’

‘Laat die gek maar voor wat hij is. Vandaag wordt een feestelijke dag; jouw feest,’ zegt Sandra.

Fatima kijkt ondertussen naar de spiegeling van de kerstboom in de ruit en antwoordt: ‘Je hebt gelijk... Wat doet die engel het goed op de top van de boom? Hoe kom je daar aan?’

Sandra voelt hoe haar schouders zich door de massage ontspannen als ze antwoord geeft: ‘Uit die dozen van de rommelmarkt. Je hebt je daarmee zeker geen kat in de zak gekocht. Er zat ook nog een piek in, maar Ansje koos die engel.’ Het bezoek aan ‘De Snuisterij’ met Ansje laat ze bewust weg.

De vingers van Fatima maken nu losse verticale rolletjes: ‘Ik kan soms minuten lang naar die dansende sneeuwvlokken kijken,’ zegt ze onder de indruk van het spel aan de andere kant van de ruit.

‘Dat voel goed, zeg,’ zegt Sandra zachtjes.

Fatima gaat wat dichter tegen Sandra aan staan en zegt: ‘Ja, Sita vindt dat we elkaar beter moeten leren aanraken.’

‘Welke Sita bedoel je?’ vraagt Sandra bewust naar de bekende weg. Ze wil niet verraden, dat ze veel meer over het feest van vandaag weet.

Fatima maakt met haar duimen de nek van Sandra los als ze antwoord geeft: ‘Dat is mijn yogadocente en soms ook lesassistente. Ze geeft hier eens per week samen met een aantal lesassistenten een routineles haptoyoga.’

‘Dat lesgeven met meer mensen, wordt dat geen heksenketel?’ vraagt Sandra.

Fatima gaat gewoon door met haar massage handelingen als ze antwoordt met: ‘Nee, ze gebruiken gebarentaal en wij liggen met de ogen dicht.’

‘Je maakt me nieuwsgierig. Is dat de zelfde tantrische aanpak die in dat boek staat dat Frits heeft laten zien; ofwel die vorm waarin strelen zo'n belangrijke rol speelt?’ vraagt Sandra verder.

‘Ja Sandra, je zit goed,’ antwoordt Fatima.

‘Zou ik daar aan mee kunnen doen?’ vraagt Sandra.

‘Buiten de vaste deelnemers is het een open instuif. Het is nu met al die vakantiegangers vrij druk. Dus als je vroeg aanwezig bent heb je een kans. Ik kan ook mijn plaats afstaan en meedoen als lesassistent,’ antwoordt Fatima.

‘Ik wil eigenlijk niet dat je j' steeds voor mij opoffert,’ zegt Sandra met nadruk in haar stem.

‘Maak je niet druk meid; ik krijg dan een vervangende les op een ander tijdstip.’

Wordt vervolgt met: 20. Een wonderlijke ontmoeting.