Vrijheidskwartier - roman...

19. Zie de maan schijnt...

Fatima kijkt uit het raam in de richting van Klein-Mekka. De zon moet inmiddels onder zijn. Aan het einde van de straat; komt de volle maan op in een zachte vage oranje gloed. Vlak boven de daken is de lucht pastelblauw; hoger hangen violette wolkenbanden. Daar boven lopen oranje strepen  — van verkeersvliegtuigen —  door de groen blauwe lucht. Nog hoger is de lucht donkerblauw. Een eerste ster prikt door het firmament. Naast de maan staan de twee minaretten van de moskee; het silhouet wordt weer verstoord door hoge kantoorflats daarnaast.

‘Mooi hè,’ zegt Ansje die naast haar staat.

Fatima antwoordt met: ‘Ja meisje; zo'n mooie avondlucht heb je zelden.’

‘Kijk daar komt een ster,’ zegt Ansje.

‘Waarschijnlijk een planeet. Het zou wel eens Jupiter kunnen zijn,’ denkt Fatima maar ze besluit de sfeer niet te verstoren met informatie en zegt: ‘Ja Ansje, straks komen er nog meer. Het wordt nu snel donker.’

De maan klimt ondertussen en schuift langzaam achter het takkenwerk van een grote boom.

‘Fatima kom jij bij ons Sinterklaas vieren?’ vraagt Ansje onbevangen.

‘Ik heb morgenavond yoga,’ plaagt Fatima Ansje. De afspraak is al een maand geleden gemaakt, maar dat weet Ansje niet. Gelukkig is het Sinterklaas-debat inmiddels naar de geschiedenisboekjes verbannen. Fatima heeft als kind daar nog een staartje van mee gekregen. Toen was dat niet leuk! Het bedrijf van Sinterklaas heeft ondertussen een scala aan medewerkers gekregen, maar Piet is niet verdwenen; de robo-piet is zelfs favoriet.

‘Sinterklaas is vanmorgen bij ons op school geweest en hij heeft belooft, dat hij morgenavond bij ons op visite komt,’ zegt Ansje en ze vraagt: ‘Kun je niet een keertje yoga overslaan?’ Dan zegt ze op zeurderige toon: ‘Hè, toe nou Fatima!’

Ansje begint te zingen. ‘Zie de maan schijn door de bomen...’ Beneden in de straat gaan de straatlantarens aan. In de verte loeit een politie sirene. De geluiden van de grote stad. Hoewel ‘het Vrijheidskwartier’ een oase van rust is vergeleken met de buitenwereld, kun je die niet geheel buitensluiten.

Fatima woont hier alweer zo ongeveer vier weken. Het went snel en voelt nu al zo gewoon. Ze heeft geweldige buren. Aan de andere kant mist ze haar familie. Ze vraagt zich af of dit ooit goed zal komen. Ze vecht tegen de opkomende somberheid en schudt die gedachte van zich af. De maan staat nu geheel achter het netwerk van takken. Beneden komen mannen thuis van hun werk. Daar zal geen ‘Sinterklaas’ worden gevierd. Of misschien in een enkel huisgezin? De hoeken aan de onderrand van de ruit beslaan. Het wordt nu echt koud buiten. Fatima kijkt naar de glitterslinger, die ze zojuist in het blonde haar van Ansje heeft gevlochten. Lametta in het haar is in de mode de laatste tijd. In de verte slaat de torenklok half zes.

Ansje streelt de bilhuid van Fatima om aandacht te vragen en zegt gelijktijdig: ‘Mijn mamma heeft snert met halal vlees gemaakt. Speciaal voor jou Fatima. Ik mocht met mamma mee naar de slager in Klein-Mekka... Enne, ik heb met Zwarte Piet in het zwembad gezwommen. Hij spoelde niet schoon; het was een echte zwarte piet. Er waren ook twee robo-pieten voor de pakjes. De grote jongens zeggen, dat Sinterklaas niet bestaat. Ze jokken om mij te pesten!’ zo springt Ansje van de hak op de tak.

Fatima legt een hand op de schouder van Ansje en zegt: ‘Die grote jongens zijn niet goedwijs. Kom meisje dan moet ik even yoga afbellen.’

‘Jippie jippie jee,’ juicht Ansje.

Fatima pakt haar phone. De stem aan de andere kant zit in het complot. Je moet het spel goed spelen nietwaar...

Een boom vol lichtjes

Een dag later staat de kerstboom al klaar. Het is een kunstboom dus verliest hij in elk geval geen naalden. Samen met Ansje  — de jongste dochter van Marianne en Cees Bosch —  pakt Sandra de kerstballen uit. Een deel is nieuw en de rest heeft Fatima op de rommelmarkt gekocht. Wat er in die doos met tweedehands kerstspul zit is echt een verrassing. Ondertussen babbelen ze.

Het papier ritselt onder haar handjes als Ansje zegt: ‘Jij danst op tv; ik heb het zelf gezien. Ik heb foto's van jouw op mijn kamer hangen. Ik mag opblijven van mama als er ballet op tv is.‘

‘Ja Ansje, maar ik dans het meest op het toneel in de schouwburg,’ antwoordt Sandra. Omdat ze met een kind praat gaat haar stem automatisch wat omhoog.

‘Dat is een mooie kerstbal... Ik heb ballet op school,’ babbelt Ansje verder.

Sandra kijkt haar aan en vraagt: ‘Vind je dat leuk?’ Ze ontdoet weer een bal van het beschermend papier.

‘De blote school is heeel ... heel, heel, heel leuk. Juf Mieke is erg lief. Op mijn eerste school was geen dans. Daar hadden we alleen gym,’ babbelt weer Ansje verder. Ondertussen liggen er steeds meer ballen in de omgekeerde deksels op tafel.

Sandra legt nog een bal in het deksel. Het is een bal met een deuk in de vorm van een ster. Dan kijkt ze Ansje weer aan en vraagt: ‘Heb je nog vriendinnetjes van je oude school?’

‘Ja hoor; Debby komt hier vaak zwemmen; gewoon helemaal bloot,’ zegt Ansje. Ze pakt nu voorzichtig een doosje met kleine oude kerstballen uit: ‘Kijk Sandra een vogeltje; mooi hè!’

‘Die is heel oud. Kijk maar er zit echt kaarsvet op!’ zegt Sandra: ‘En op je verjaardag?’

‘Tuurlijk; dan komen ze allemaal!’ klinkt Ansje zeer overtuigend.

De ballen nu zijn uitgepakt; vervolgens brengt Sandra de lichtjes aan en Ansje houdt de sliert vast. Het is even een worsteling, maar het werkje vordert gestaag. Als de stekker in het stopcontact gaat voor de test begint het al te schemeren; gekleurde lichtjes; ze stralen.

Het belmuziekje klinkt. Sandra is zich inmiddels bewust, dat deze bel hoort bij de voordeur aan de overdekte Binnenstraat; ze doet open. Even later komen Aisja en Daniëlle stommelend binnen...

‘Jullie zijn vlug zeg; de boom brand al,’ zegt Aisja.

‘Ja, mooi hè!’ zegt Ansje: ‘Jij hebt een mooie buik Daniëlle; schopt het baby'tje al?’

‘Kleine wijsneus,’ denkt Daniëlle, maar dat spreekt ze niet uit; ze zegt ’Gelukkig duurt nog dat nog even meisje,’ antwoordt ze lachend en ze veegt een haarlok achter haar rug.

‘Waar is Fatima?’ vraagt Aisja.

‘Die zit in een vergadering op het kantoor van Dick. Het is met de burgemeester en wijkraad of zoiets. Als je overal in zit kun je wel vrij hebben maar...’ antwoordt Sandra.

‘Mijn mama is daar ook,’ voegt Ansje er aan toe.

Wederom gaat het muziekje van de bel; gestommel op de trap. Het is de broer van Ansje, Coen  — die in skitenue —  de kamer komt binnen stuiven. Hij is de tijd vergeten: ‘Ben ik nog op tijd?’

‘Kalm aan Coen we hebben alleen nog maar de lichtjes aangebracht,’ zegt Sandra op rustig toon.

“In de tuin van ‘Sauna Royaal’ hebben we een echte iglo gebouwd,” zegt Coen enthousiast terwijl hij zich midden in de kamer uitkleedt; ondertussen volgt het hele verhaal. Al spoedig liggen de kledingstukken her-en-der door de kamer.

Sandra laat hem maar even uitpraten, maar dan zegt ze met een boze toneelstem: ‘Coen dat doen we hier niet zo. Ruim die kleren op!’ Het klonk wel echt boos. Ze lacht inwendig om zichzelf; kost haar zelfs moeite om dat lachen in te houden.

Gelukkig begrijpt Coen heel goed wat de bedoeling is: ‘Ja Sandra,’ hij brengt zijn kleren in een aantal fasen naar de gangkast.

Het is buiten inmiddels geheel donker geworden; toch moet de boom weer even uit. De boom wordt getooid met ballen en slingers, er zitten veel bijzondere vormen bij. Sommige zijn nog uit grootmoeders tijd. Er hangt zelfs een iglo in de boom. Op de top schittert een naakte engel. Het is een vrouwelijke engel. Haar huid is van doorschijnend, blauwig glas. Ze speelt op een zilveren trompet. Ansje heeft die engel in ‘de Snuisterij’ voor Fatima uitgekozen. Vervolgens gaan de lichtjes weer aan en het grote licht dus uit.

‘De boom is heel mooi!’ zegt Ansje met de nadruk op mooi.

‘Ja, de boom ziet er inderdaad goed uit,’ bevestigd Sandra.

Sandra verandert de muur in spiegelwand en rekt zich wat uit aan de bar. Ansje komt er gelijk bij. Op de lagere bar doet Ansje Sandra na. De anderen zijn naar de keuken gegaan.

‘Heb jij thuis ook zo'n bar,’ vraagt Ansje aan Sandra.

‘Misschien is het een goed idee voor thuis,’ denkt Sandra: ‘Nee, normaal ga ik bijna iedere dag naar de studio om te oefenen.’ Ze plaatst haar andere voet op de hoogste bar.

Het muziekje van de bel klinkt.

Sandra brengt een wijsvinger voor haar mond: ‘Sssst Ansje, je weet niet wanneer Fatima thuiskomt en dat moet een geheimpje blijven,’ zegt Sandra op fluistertoon.

Dan al gaat de kamerdeur open. Ansje schrikt; ze besluit haar mondje over het feest nu verder stijf te houden. Ze heeft hard geoefend voor haar aandeel in het feest. De melodie van de dans danst door haar gedachten. Daarom is het moeilijk, maar ze zal niks verklappen. Nog één nachtje volhouden dan is het feest.

Gelukkig is het Aisja die binnen komt: ‘Je moet hier maar even mee-eten Ansje, want je moeder en Fatima zitten nog steeds in de vergadering.’

Dan gaat de bel met het muziekje weer. Het is Sita die Daniëlle komt ophalen. Daniëlle pakt haar spullen bij elkaar in een vuilniszak; een beetje primitief, maar het voldoet.

‘Daniëlle, ga je nu al weg?’ vraagt Ansje.

‘Nee Ansje, niet echt ik ga alleen bij Sita slapen, omdat Fatima nog meer slapers krijgt.’

Daniëlle neemt snel afscheid en vertrekt. Ansje en Coen helpen met het dekken van de tafel. Frits komt de kamer binnen. Het wordt een feestelijke tafel, want er staat rijsttafel op het menu. Iedereen vindt het jammer, dat Fatima er niet bij kan zijn. Deze maaltijd was eigenlijk voor haar bedoeld...

Wordt vervolgt met: 19a. Slapen in de torenkamer.