Vrijheidskwartier - roman...

18d. Overleg op hoog niveau

Een creatieve morgen

Het is nog vroeg in de morgen. Fatima en Daniëlle staan voor het raam. Voor Daniëlle is het de eerste morgen als onderduiker in ‘het Vrijheidskwartier’. Ze kijken samen naar buiten de mistige nacht in. De straatlantarens in de steeg aan de overkant zijn nauwelijks te zien. Achter de mist ligt verborgen ‘Klein Mekka,’ waar voor Daniëlle het noodlot toesloeg. Daniëlle vindt het wel prettig, dat dit oord van nu in het verborgene ligt. Dicht bij het raam kun je zien dat er wat motsneeuw valt.

In een poging tot gesprek te komen vraagt Fatima: ‘Daniëlle hoe gaat het nu?’

‘Ik weet het niet ... Het is net een droom; ben ik wel wakker? Gisteravond was ik heel gelukkig! Het was gewoon heerlijk, om met je kleren alles van je af te gooien; net een soort bad,’ ze zwijgt even. ‘Nu voel ik me weer als de mist buiten. Maar, gaan we vandaag de kerstboom versieren?’ zo tracht Daniëlle het onderwerp naar de achtergrond te schuiven.

‘Ja, ik heb de kinderen van buurvrouw Marianne Bosch beloofd, dat ze mogen helpen met het versieren van de boom,’ antwoordt Fatima en ze gaat verder met de vraag: ‘Hadden jullie thuis ook een boom?’

‘Nee, rond Kerst kwam er geen takje groen in. Als we op school iets geknutseld hadden, ging dat regelrecht in de vuilnisbak. Bovendien met Sinterklaas- of Kerstfeest mochten we niet naar school. Mijn ouders zijn streng in de leer,’ antwoordt Daniëlle met bitterheid in haar stem.

Fatima veronderstelt: ‘Dan moet dit een enorme overgang zijn!’

‘Fatima, je bent nog steeds aan het aftasten, of ik me zo in mijn nakie wel veilig voel. Echt hoor ik voel me heerlijk vrij zo zonder kleren. Er is tot mijn eigen verbazing helemaal geen schaamte voor mijn lijf...’ En Daniëlle vraagt onverwacht: ‘Maar wat anders jij leest Arabisch?’

‘Ja, hoezo!’ antwoordt Fatima die aanstalten maakt om de tafel te dekken.

Daniëlle komt met: ‘Ik heb de Koran uit mijn hoofd geleerd, maar begrijp nauwelijks waar het over gaat.’

“Ik kan je ermee helpen. We kunnen beginnen, met een kinderversie van ‘Duizend en één nacht’. Niet, dat ik het aan je wil opdringen,” Fatima pakt ondertussen de ontbijtbordjes uit de kast.

Zo wordt tijdens de conversatie de tafel gedekt. Heel huiselijk pruttelt het koffiezet apparaat. Het is de bedoeling dat de tafel er feestelijk uitziet. Fatima zet nieuwe kaarsen neer en steekt ze vast aan. Daniëlle vouwt de servetjes. Ondertussen fluit de ketel; er kan thee worden gezet. Het grote licht is uit; feestelijke ontbijttafel. Daniëlle legt er nog een allerlaatste hand aan iets dat scheef ligt. Fatima maakt haar lijf los op de bar voor de spiegelwand. Even later komt Daniëlle er bij te staan.

‘Daniëlle zal ik je nek en rug straks even masseren?’ vraagt Fatima.

Daniëlle kijkt naar Fatima die haar been languit op de bar legt: ‘Ja ... graag. Hoe kom jij zo lenig?’

‘Dat komt door mijn jeugd vriendinnetje Sandra nu de prima ballerina,’ vertelt Fatima.

‘Onze Sandra?’ vraagt Daniëlle ter bevestiging.

Fatima legt het andere been op de bar en antwoordt: ‘Ja, mijn vriendinnetje Sandra heeft me aangezet tot oefenen op een jonge leeftijd. Ik wilde ook op ballet, maar dat paste  — volgens mijn ouders —  niet bij een moslim meisje! Dus ben ik nu paaldanseres en meer. Bekeken vanuit hun standpunt hebben ze dus het tegendeel bereikt. Maar kom maar op deze stoel zitten dan zal ik eerst je rug losmaken.’

Zo masseert Fatima de rug van Daniëlle. Ze trilt met een lichte siddering de schoudertoppen los en werkt dan naar het midden van de rug. Dan volgen er verticale rolletjes. Als vanzelf babbelen ze verder. De morgen begint stil; geen knallen en sirenes meer. Aan de andere kant klinken de eerste kinderstemmen bij het speelbad. Fatima glijdt bijna vanzelf terug naar haar eigen jeugd. De eerste dagen op school. Gelijk was Sandra daar. Met haar kon je echt lachen. Ze hielden van dansen en waren daarmee de kern van de vriendinnengroep. Ondertussen dansen de handen van Fatima verder. Het is de muziek van herinneringen in haar hoofd, die haar vingers verleiden tot nieuwe massagehandgrepen. Plotseling klinkt het muziekje van de binnenbel. Fatima doet boven open en hervat dan haar massage. Er klinken voetstappen op de trap. Daniëlle voelt de warme handen van Fatima weer op haar rug.

Het is Dick die binnenkomt met: ‘Goeie morgen luitjes.’ Je kunt zien dat hij op zijn minst een deel van zijn nachtrust heeft gemist.

‘Goedemorgen Dick,’ zegt Fatima. Ondertussen gaat ze gewoon door met haar massage.

Ook Daniëlle mompelt iets van ‘goede morgen’. Ze is door de massage wat weggegleden in een moeilijk te bereiken sfeer.

‘Ik kwam eigenlijk even voor Daniëlle,’ valt Dick met de deur in huis: ‘De Imam heeft me vanzelfsprekend ingeseind en dus kom ik nu even kijken hoe het met jouw gaat, want gisteravond vond ik niet het goede moment.’

Daniëlle veert op en zegt: ‘Dick, iedereen is heel aardig en ik krijg zoveel positieve aandacht, dat het wel een douche lijkt. Ik wordt er verlegen van!’ De handen op haar schouders gaan gewoon door.

‘Voor ik het vergeet Daniëlle; het is op het moment erg druk met logees bij Fatima, zou jij tijdelijk bij Sita willen slapen?’ vraagt Dick.

‘Wie is Sita?’ vraagt Daniëlle.

Fatima antwoordt met: ‘Dat is mijn yogadocente.’

‘Ze woont hier schuin tegenover,’ voegt Dick er aan toe.

‘Ja, dat is goed,’ zo stemt Daniëlle in.

‘Sita weet er al van. Het is dus geregeld! Heb je wat aardig geslapen Daniëlle?’ vraagt Dick wat meer neutraal.

‘Ja, als een roos; alleen op de grens van de morgen kwam die akelige droom weer, waarin ik gestenigd werd... Het zogen van mijn kindje was voorbij, dus moest ik dood. Daarom werd ik voor de helft van mijn lijf ingegraven in het zand,’ ze aarzelt: ‘Ze beginnen dan met gooien van kiezelstenen; het hele dorp genoot; langzaam; heel langzaam worden de stenen steeds groter,’ vertelt Daniëlle met horten en stoten; soms zichzelf min of meer tegensprekend. Dan ongewild biggelen de tranen over haar wangen.

‘Toe laat het maar gaan meiske,’ zegt Fatima tegen Daniëlle. Ze slaat haar armen om Daniëlle heen en koestert zo Daniëlle lijf tegen lijf.

Daniëlle laat zich even koesteren. Dan als het verdriet luwt is al die aandacht weer overdonderend. Ze schudt haar hoofd en rukt zich los en zegt: ‘Je ziet er moe uit Dick ik denk dat een bak koffie je goed zal doen,’ en ze schenkt koffie voor hem in.

Dick reageert met: ‘Bedankt... en sorry meisje.’

‘Geeft niet,’ zegt Daniëlle: ‘Ik zal toch met mijn eigen pijn moeten leren omgaan. Voor mijn familie heb ik afgedaan. Ik mag al blij zijn als ze me alleen maar doodzwijgen. Als ik ze nu tegenkom vermoorden ze me.’

‘Daniëlle, je ouders zijn orthodox?’ veronderstelt Dick met beheersing in zijn vraag.

‘Fundamentalistisch is een betere term,’ geeft Daniëlle aan. Ze merkt dat ze haar ogen al neer heeft geslagen.

‘Dick, in vergelijking kun je de mijne als vrijzinnig beschouwen,’ zegt Fatima ter verduidelijking.

‘En uit welk nest kom jij Dick?’ vraagt Daniëlle.

Het gesprek tussen Daniëlle en Dick gaat zonder Fatima verder. Ondertussen ziet Fatima de anderen gapend beneden komen. Na een begroeting, maakt Sandra zich los op de bar voor de spiegel. Buiten schemert het door de mist. Fatima is in gedachte terug bij de gezelligheid van het Suikerfeest. Ze mist haar familie. Het zijn slechts flarden, maar het beroert haar wel. Automatisch kijkt Fatima weer naar Daniëlle. Zo voelt ze mee met het arme wicht, waarbij deze onbenoembare eenzaamheid veel sterker moet zijn. En toch misschien minder intens, nu ze zelf ook die worsteling heeft doorgemaakt. Er zijn nu geen nare dromen meer. Sommigen zeggen dat je pas een echte nudist bent, als het nudisme positief in je dromen naar voren komt. Dat moet nog gebeuren, maar ze geniet van de vrijheid van het nudisme; het is deel van haar levensbeschouwing.

Fatima drukt die flarden van gedachten naar de achtergrond met: ‘Dick je kunt niet alleen van koffie leven. Een stevig ontbijt zal je goed doen. Waarom eet je niet een hapje mee?’

Dick kijkt op zijn horloge en denkt: ‘Dit komt goed uit,’ hij glimlacht en zegt dan: ‘Oké, ik heb de eerste twee uur geen afspraken. Laat ik dat maar doen.’ In stilte krijgt een creatieve ingeving van dat moment in hem vorm.

Aldus wordt er een stoel en een bord bijgeplaatst. Het is een luxe broodmaaltijd met vele soorten brood. Zo is er gewoon volkoren, donker bijna zwart roggebrood, notenbrood, maar er zijn ook luxebroodjes van helder wit meel. Er is ook een keur aan beleg en dranken. Ook de gezelligheid is er aanwezig waar meer mensen de tafel delen. Er is de bekende tafelconversatie, maar er zijn ook momenten van diepte en innigheid. Omdat dat het in de media speelt gaat het gesprek automatisch over dat thema ofwel normen en waarden, dan wel waarden en normen. Daniëlle zit vol met vragen over de normen binnen het nudisme. Zo vormt ze als vanzelf het middelpunt van de tafel conversatie. Soms is het puur geleuter. Iedere subcultuur heeft zo zijn stokpaardjes. Dan zijn het weer diepzinnige bespiegelingen over de waarden achter een subcultuur, waar het vooral over de beleving gaat.

‘Sandra ik heb een serieus voorstel aan jouw, maar daarvoor moet ik eerst het één-en-ander uitleggen,’ zo geeft Dick de conversatie een heel andere wending.

‘Mag ik even het roggebrood?’ vraagt Sandra quasi onverschillig: ‘Dank je wel Ali. Ik luister Dick.’

Dick gaat verder met: ‘We willen de naturistische school een echte kans geven. Dus dachten we aan een aanvullend curriculum voor de voor de showbizz. Waardoor jong talent al op het niveau van de onderbouw kan beginnen. Zo is er een extra reden voor buitenstaanders om voor onze school te kiezen. Dans wordt dan vanzelf één van de kernvakken. De bedoeling is dat het een breed kunstzinnig vakkenpakket wordt met een specialisatie op middelbaar school niveau. De leerlingen kunnen dan de richting kiezen waarin ze echt talent hebben en deze combineren met een goede algemene opleiding. We hebben voor de kunstzinnige kant natuurlijk docenten met een grote vaam nodig. Mensen die hun sporen op het internationale podium hebben verdiend. Aan de andere kant moeten we klein beginnen. In het begin hebben we mensen met een pioniersgeest nodig.’

Sandra heeft meteen door waar Dick heen wil, maar ze laat niks merken. Het blotere lijf is al tijden gewild in de showbizz. Preutse mensen met talent breken niet echt meer door. Een nudistische achtergrond is vaak een pré. Zo'n school kan een goede toekomst hebben, maar trends zijn onzeker. Dus zegt ze bescheiden: ‘Het zou kunnen werken Dick, maar je overvalt me.’

‘Je kunt je eigen school krijgen,’ zegt Dick.

Sandra weet dat dit haar kans is. Het is goed om of de top van je carrière te stoppen en wat anders te gaan doen. Ze heeft al heel wat toppers zien afgaan, doordat ze te lang door gingen. Toch houdt ze de boot nog wat af met: ‘Ik denk dat ik voor zo'n overstap nog wat te jong ben, maar ik kan er over nadenken.’

Dick is het type van de aanhouder wint. Hij heeft het eerste visje uitgegooid. De blik van Sandra geeft hem zelfvertrouwen; dit lukt dat gelooft hij. Hij geeft het tafelgesprek een andere wending met de algemene vraag: ‘Wat denken jullie zullen de rellen vandaag uitblijven?’

‘Zijn er veel gasten met reserveringen weggebleven,’ vraagt Ali belangstellend.

‘Het valt mee, gelukkig waren al heel wat gasten binnen. Bovendien hebben we in verhouding nu nog een vrij sterke vaste bewoning. Maar het is niet goed voor onze naam. Slechts een deel van onze gasten komen ook voor de musea en of winkelen in de binnenstad,’ geeft Dick aan.

‘Laten we duimen dat het zo rustig blijft,’ zegt Aisja; er spreekt zorgelijkheid uit haar stem...

Wordt vervolgt met: 19. Zie de maan schijnt.