Vrijheidskwartier - roman...

18. Overleg op hoog niveau

Imam Hassan kijkt heel bewust Dick aan: ‘Laat die formaliteiten maar vallen. Het is prima als we elkaar met de voornaam aanspreken.’ De geestelijke wil niet dat cultuurverschillen het risico op misverstanden vergroten. De imam heeft een imponerend uiterlijk, inclusief een tulbandpuntmuts en een lange witte baard. Zijn heldere, charismatige ogen dwingen respect af. Zijn mantel is van klassieke snit.

‘Ja, ik heb van Fatima begrepen, dat we misschien zaken kunnen doen,’ zegt imam Hassan met gereserveerde stem.

Dick hoort Fatima in het keukentje van het kantoortje rommelen. Hij probeert de man met witte baard een ogenblik verder te pijlen. Dan zegt hij: ‘Wij hebben inderdaad nog een stuk grond liggen, dat het probleem zou kunnen oplossen, maar we moeten voorzichtig opereren, want er zijn politieke tegenkrachten.’

‘Wat bedoel je?’ vraagt imam Hassan.

‘Als ik de geruchten goed interpreteer, dan is het vorige plan vastgelopen door een zeker discriminerende element in de ambtenarij,’ zegt Dick.

‘Praten over moslims in de media is als praten over het weer; dat sterkt die lui met vooroordelen. Je bevestigd dus mijn gevoel!‘ zegt imam Hassan.

‘Helaas kun je het zo slecht hard maken,’ zegt Dick zorgelijk: “Wel raakt dit aan de wortels van de huidige spanningen. Maar nu wat anders: ‘Wat is een medelander in chador op het naaktstrand?’”

Slechts een fractie van een seconde is het stil. Dan zegt imam Hassan: “Die ken ik; ‘verbrand blondje’. Dat is dan natuurlijk een witte medelander,” legt hij gelijk uit.

Ondanks de ernst van de onderwerpen volgen er nog meer mopjes tussendoor. Zo tasten beide heren elkaar af, in een afwisseling van ernst en humor. Ze komen meer en meer op één lijn. Onvermijdelijk komen ze telkens terug op de huidige rellen; de kringloop in de discussie. Ondertussen brengt Fatima in trainingspak met hoofddoek de koffie binnen. Dick heeft haar ingeschakeld voor het protocol. Ze bedient, zoals ze dat als kind heeft geleerd. Zelfs heeft ze voor traditionele lekkernijen gezorgd. Ze schrikken weer op door sirenes. Een blik naar het raam laat zien, dat het nog steeds sneeuwt. Even denkt Fatima aan haar gasten, die nu genieten van de sauna. Je kunt wel vrij nemen, maar dit is een bijzondere omstandigheid.

‘Fatima, ik zou graag willen dat je er bij blijft zitten,’ zegt imam Hassan.

‘Ja, imam,’ zegt Fatima als ze aanschuift.

‘Even iets persoonlijks; Fatima, hoe was het om je zus Aisja weer te zien?’ vraagt imam Hassan.

‘Verrukkelijk:’ ze pinkt een traantje weg: ‘Imam, het was echt fantastisch!’

‘Ik heb Aisja een duwtje gegeven toen ze voor de drempel stond,’ zegt imam Hassan hij gaat verder met: ‘Mensen moeten hun eigen keuzes maken, maar soms blijven ze te lang hangen in hun twijfels.’

‘Imam hoe vindt je het, dat sommige moslim ouders hun kinderen nu naar de naturistische school sturen?’ vraagt Dick als aanzet tot een zoektocht naar de mens achter ambtsdrager.

‘Hoe ben je opgevoed Dick? Ik denk in een dorp waar, waar iedereen tegen de dominee opkeek! Dat mensen zich emanciperen is het probleem niet, zolang er maar onderling respect is. Aan de basis van de kledingvoorschriften ligt het respect voor elkaar. Als dat respect er natuurlijk is, zoals dat in het nudisme wordt beleeft, is kleding niet nodig. De Profeet  — zijn naam worde geheiligd —  zou in deze tijd het zelfde beweren,’ antwoordt imam Hassan.

‘Het was de pastoor, maar u heeft gelijk. Ik heb een heel proces meegemaakt,’ zegt Dick.

“Dick, omdat Fatima er bij zit weet je nu niet hoe je mij moet aanspreken. Dat ‘imam’ is ook weer niet erg hoor,” geeft imam Hassan nog even aan: ‘Maar nu terug naar ons thema. Zou je in de werkgroep voor de nieuwe Moskee willen gaan zitten?’

Dick neemt een slok en zet zijn koffiekop weer neer. Zo ontstaat er automatisch tijd om na te denken: ‘In principe wel; ik vind het wel belangrijk dat er dan meer niet moslims in plaats nemen,’ antwoordt Dick.

Plotseling schijnt de oranje ondergaande zon door een gat in de wolken tegen het behang aan de overkant van het raam. Alles in de het kantoor neem een zonnige kleur aan. Een teken? Het is alweer aan het eind van de middag. Soms glijdt de tijd onder je voeten door. Weldra gaat de zon onder. Het zal vroeg donker worden. Fatima staat op om naar de ondergaande zon te kijken: ‘Kijk eens!’

Slechts een paar minuten is er een betoverende zonsondergang. Je ziet de gezichten opklaren. Dan sluiten de wolken zich en zet de schemering in. Om de stemming vast te houden steekt Fatima de kaarsen op tafel aan. Zelf kan ze zo genieten van die dansende vlammetjes. Ook gaan de koffiepot en de versnaperingen voor een tweede keer rond...

Wordt vervolgt met: 18a. Zo'n vreemd avondje.