Vrijheidskwartier - roman...

15b. Een vreemde avond voor Fatima

Een bijzondere ontmoeting

Nog een paar dagen dan is het feest. Veel is al in kannen en kruiken, maar er moet ook nog veel worden geregeld. Fatima heeft bewust vrij genomen. Ze wil van deze tijd genieten. Dat lukt niet als je, je laat opjagen. Sandra komt straks, ze blijft de komende dagen logeren. Haar vriendin van weleer heeft haar tv-optreden gezien. Via de studio is het contact hersteld. Morgen avond komt ook Frits hij neemt een proefdruk van het nieuwe ‘Haptotantra Werkboek’ mee. Ze is nieuwsgierig hoe de foto's van haar met de tekst combineren.

Fatima kijkt naar buiten; het sneeuwt zachtjes. De winter is vroeg ingetreden. De steeg aan de overkant van de straat laat witte daken zien. Hij leidt naar een wijk die in de volksmond ‘Klein-Mekka’ heet. In de verte kan ze nog net de oranje gekleurde spits van een minaret zien. Ook dragen de dikke takken van de bomen al flinke sneeuwkoppen, die soms plotseling naar beneden vallen. De takken boven in de bomen kleuren  — zoals de minaret —  oranje van de ondergaande zon, die door een gat in het wolken dek achter haar rug moet schijnen. Wat wolken slierten in de verte kleuren mee. Vlak voor het raam dansen grote witte vlokken. Een moment is het goed dat de tijd stil staat. Dan plotseling breekt de bui echt los, waardoor het adembenemende vergezicht in de witte massa verdwijnt.

Vanuit onrust loopt ze vervolgens weer naar de andere kant van de woonkamer. De klok op de schoorsteenmantel tikt in een zenuwachtig ritme. Daar kijkt ze het raam uit op de overdekte winkelstraat. Ze ziet hoe werklui de kerstverlichting ophangen. Het zal gezellig worden. De eerste vakantiegangers zijn al aangekomen. Recht voor haar spelen naakte kindertjes in het poedelbadje dat overgaat in een reuze zandbak. In het midden van de brede, overdekte winkelstraat liggen allemaal van dergelijke voorzieningen: 's morgens direct uit bed even zwemmen om wakker te worden. Toch doet ze dat niet zo vaak, want ze is te zuinig op haar lange haar, dat haar billen streelt.

Het begint te schemeren. In de winkelstraat gaan nog meer lichten aan. De thee staat koud te worden onder de muts. Sandra had er al lang moeten zijn. Fatima houdt niet van wachten. Ze loopt nogmaals naar het andere raam. De neon lantaarn start donkerrood. Er dansen oranje sneeuwvlokken omheen. Ook dichtbij het raam dansen de vlokken. Ze zijn geelwit door het licht dat uit de kamer valt. Dan toch weer onverwacht gaat de bel...

‘Aisja, Zusje!’ Fatima omhelst de besneeuwde winterjas: ‘Wat is dat geweldig!’ ze is totaal overrompelt door dit geheel niet verwachte bezoek van haar zuster. Ze zoent de in hoofddoek verscholen wangen. Echt verrast, straalt ze van geluk, want ze was er vanuit gegaan, dat de band met haar familie voorgoed was doorgeknipt.

‘Nee Aisja; het oefent mijn tepels. Door de sauna ben ik inmiddels wel het éénd-en-ander gewend,’ antwoordt Fatima haar jongere zuster serieus.

Aisja doet haar mantel uit en haar hoofddoek vast af: ‘Maak je geen zorgen Fatima, ik pas me aan aan jouw nudistische leefwijze, maar mag ik een paar dagen blijven logeren?’

‘Natuurlijk! Aisja wat verrukkelijk, dat ik je weer zie!’ ... Dan vraagt ze: ’Maar, hoe kom je aan mijn adres?’

‘Van Ali, je kunt wel zeggen dat hij een beetje heeft opgepast. Wees maar niet bang Ali is helemaal te vertrouwen,’ antwoordt Aisja serieus.

Boven na het uitkleden geeft Fatima aan Aisja een badlaken om op te zitten en schenkt thee in. Er is zoveel om over te praten, dat ze niet weet waar ze moet beginnen, dus laat ze het initiatief over aan Aisja. Dat Aisja zich meteen zou uitkleden had ze zeker niet verwacht. Haar zus schijnt zich echter meteen op haar gemak te voelen.

‘Zo naakt voel je gelijk helemaal nieuw!’ zo begint Aisja en ze gaat verder met: ‘Ali heeft je adres weer van imam Hassan. Hoewel ze niets over je willen horen, gaat het met paps en mams goed. Wat een grote huiskamer zeg!’

‘De inrichting is tweede- en derdehands maar ben er blij mee,’ zo begint Fatima haar relaas. Dan gaat het over de opvang bij Sita, de vele nieuwe vrienden en haar baan in ‘Club Oase’. Zo lopen ze ook naar het uitzicht over de Binnenstraat. Inmiddels zijn de meeste kinderen binnengeroepen, want de etenstijd nadert. Er is nog wel winkelend publiek voor wat laatste inkopen direct na het werk; sommige mensen zijn naakt anderen zijn gekleed. Ze gaan weer aan de tafel zitten en er volgen meer nieuwtjes verhalen nu echt van twee kanten. Ook doordat de wijk veel in het nieuws is komt ‘Klein Mekka’ ter sprake. Daardoor staan ze weer op om aan de andere kant over deze beruchte wijk uit te kijken...

Een gezellige maaltijd

Even later gaat de bel weer. Het is Sandra die vast liep, omdat er treinen uitvielen. Het openbaar vervoer is niet meer wat het geweest was. Ze heeft op diverse stations staan blauwbekken. Inmiddels is het buiten geheel donker. Al spoedig zitten ze met z'n drieën aan de snert, want de thee is koud en de magen knagen. Fatima heeft de tafel versiert in de stijl van de komende feestdagen en voor pasende zitsluier gezorgd. Het zachte, dansende kaarslicht speelt met de naakte huid. Het geeft een sfeer van geborgenheid.

‘Wat?’ Aisja aarzelt; ze kijkt naar de worst in de soep. Ze schrikt van haar eigen reactie: ‘Is dit nu zo belangrijk?’ zweeft er in haar achterhoofd.

‘Maak je niet druk zusje. Die worst is vegetarische nep. Zelf heb ik ook nog een probleem met varkensvlees.’

’Het smaakt anders als echte, traditionele snert, voegt Sandra er aan toe. Het doet me denken aan mijn oma. Als de mannen 's winters van zee terug kwamen, had ze altijd een grote pot snert op de kachel staan! Mijn moeder komt uit een traditionele vissers familie.’

Zo is de maaltijd de aanzet voor een afwisseling van verhalen en discussie. Er valt zoveel bij te praten! Sandra komt met anekdotes uit het verleden. Ze is daar echt goed in. De meiden giechelen; zo nu en dan schudden de buiken zelfs van het lachen.

Ondertussen wordt het weer echt ruig, De wind rammelt aan de ruiten buiten. Zo nu en dan wordt het gesprek aan tafel zelfs door rammelen van die ruiten onderbroken; de wind giert.

‘Het gaat stormen,’ zegt Sandra de gedachte doet even kippenvel op haar naakte huid ontstaan.

‘Je zult maar op straat moeten slapen,’ zegt Aisja bezorgt: ‘De politiek wordt steeds harder. Ik schaam me voor dit land.’

‘Niet alleen de politiek,’ zo haakt Sandra er op in.

‘Maar ik zie geen helemaal TV,’ zegt Aisja verbaast.

‘Wacht maar,’ zegt Fatima en ze glimlacht. Ze pakt een afstandsbediening en richt die op de muur. Een flink stuk van de wand veranderd in een manshoge spiegel en ze verontschuldigt zich met: ‘Sorry dat was de verkeerde knop!’ Dan verschijnt er een scherm op de muur van ongeveer anderhalf bij een meter: ‘Zo groot genoeg?’ vraagt Fatima.

‘Nee, veel te groot,’ plaagt Aisja.

Fatima plaagt terug Aisja door eerst het beeld te verdubbelen. Dan halveert ze het beeld tweemaal met behulp van de afstandsbediening: ‘Zo goed? Het schijnt ook met je stem te kunnen maar dat heb ik nog niet uitgezocht.’ De andere reageren instemmend. Ze treffen eerst nog een paar minuutjes reclame. Een moment om even naar de WC te gaan.

Het nieuws begint weer met een moskee die in brand staat. Fatima schrikt; het komt dichtbij. Hier komen zeker weer rellen van. De oude wijken vormen een kruitvat.

‘Daar heb je weer van die oenen van politici met hun voorbarige uitspraken!’ zegt Aisja tussen de stem van de nieuws lezer door.

‘Kijk, nou weet ik waarom ik zo lang moest wachten! Het hoofdstation staat in de fik!’ merkt Sandra op.

‘Het is goed dat het van dat klote weer is,’ zegt Fatima met diepe, horizontale voren op haar voorhoofd.

‘Anders was de ramp nog groter! Toch gietregen zou beter zijn,’ voegt Aisja toe.

Het wordt een witte kerst volgens het weerbericht. De stille wens van Fatima komt uit. Sneeuw en sauna samen geven een intense ervaring en ze wil graag haar gasten daarop trakteren. Fatima voelt zich een bofkont. Een heerlijk appartement, opnieuw contact met oude vrienden en sneeuw op het juiste moment om van te genieten. Gedragen door geluksgevoel ze droom wat weg!

‘Schermvervuiling!’ zegt Aisja.

‘Wat?’ schrik Fatima op.

‘Ik bedoel, dat die reclame het medium TV vervuilt,’ zegt Aisja.

Met een glimlach neemt Sandra een voorschot op wat ze gaat zeggen: ‘Nou, sommige reclame is best grappig.’

Fatima schakelt het scherm uit. Weg met de boze buitenwereld. Als ze de afstandsbediening weg legt, rekt ze zich uit en zegt: ‘Wat gaan we vanavond doen? Wie heeft er suggesties?’

‘Nou ja maar...’ aarzelt Sandra terwijl ze naar Aisja kijkt: ‘Ik zou wel...’

‘Toe dan Sandra,’ zo probeert Aisja de remmingen in Sandra te doorbreken.

‘Laat maar,’ zegt Sandra.

“Sandra, je bedoelt dat je graag in ‘Club Oase’ wilt kijken,” gokt Aisja: ‘Omdat ik Aisja heet en buiten met een hoofddoek loop, hoef je mij niet te sparen.’

“Je hebt gelijk Aisja. Ik had inderdaad de uitdaging van ‘Club Oase’ in mijn gedachten,” geeft Sandra toe.

‘Je hoeft toch niet overal aan mee te doen?’ zegt Aisja in een bewering die eerder een vraag is en ze gaat verder met: ‘Bovendien mijn geloof maakt me niet preuts!’

Fatima knikt instemmend met haar hoofd en zegt voor de duidelijkheid: “Maar je ziet er wel alle standjes uit de ‘Kama Soetra’.”

‘Nou ja, dan is er geen reden, waarom ik niet mee zou willen. Ik ben in voor wat uitdagingen; dansen en lol maken,’ voegt Aisja er aan toe.

Wordt vervolgt met: 16. Daar zit een raar luchtje aan.