Vrijheidskwartier - roman...

14b. Regen en druppels; wat een weer!

Vlinders voor Fatima

Fatima zit met een boek op de bank. Het is verrukkelijk warm in de huiskamer. Frits is in de keuken en Ivonne dekt de tafel. Ze steekt de kaarsen vast aan, want het eten is bijna klaar. Het boek glijdt uit de handen van Fatima:

“Fatima voelt dat de eerste keer  — met een man —  nabij is. Ze ziet in hem de ridder op het witte paard. Althans voor het moment, want zij heeft de hele ‘ronde tafel’ nodig. Vele meiden ervaren het veel jonger, maar vaak is het dan een rot ervaring. Ze heeft zich voorbereid; boeken gelezen; video bekeken; cursussen in strelen en masseren gevolgd; haar lenigheid geoeffend. Hij zit losjes tegen haar aan naast haar op de bank. Hij streelt haar bovenbeen. In de gedachten van haar fantasie ziet hij haar buikdansen; Werpt ze één-voor-één haar ragfijne sluiers af tot slechts haar ziel overblijft, maar het publiek wil meer! Dan gaat ook die laatste lichtende sluier. De vonk incarneert in een Godin. Voor haar dansen de vlammetjes in de openhaard. Buiten giert de wind langs de muren. Hij heeft klassieke muziek opgezet. Ze geniet van haar naaktheid en laat uitnodigend haar benen wat uit elkaar vallen. Hij in haar realm, ziet in haar Shakti de vrouwelijke oerenergie, die hem boven de lust kan uittillen. Zo verlangt hij als druppel naar de meditatieve oceaan van moksha. Ze heeft veel voor hem geposeerd. Vol van energie en levenslust de lens verleidend. Naakt en in alle standen; alles tonend; alles gevend! Frits maakt spinnetjes met zijn vingers in de richting van de venusheuvel van Fatima. Echter elke keer als hij Abraham's mosterd nadert keer zijn hand om. Even later hernieuwt hij de zoektocht, die de artsvader hem is voorgegaan. Intussen antwoordt hij met: ‘Als Fatima het leuk vindt?’ Fatima schuift zijn hand naar de begeerlijke opening als ze zegt: ‘Maar natuurlijk! Het lijkt me heerlijk.’ Slechts een moment vertoont zich een verticaal rimpeltje in haar voorhoofd dan trekt de huid weer geheel glad. Ondertussen vlijt ze zich intenser tegen Frits aan. Die hoge engelenstem van haar, versterkt zijn associatie met vrouwelijkheid. Daarbij komen haar tepels, die reageren op zijn streling. Zij heeft grote tepels; super vrouwelijk. Hij laat zijn spinnetje plagerig heen en weer lopen...” Fatima schrikt wakker. De wind rammelt aan de ruiten. De vlammen in de openhaard lichten op. De kaarsen op de salontafel flakkeren. Het doet Fatima herinneren aan de zin uit de yogales: ‘Buiten is het koud, maar binnen is het warm en veilig.’ Het nudisme geeft zo een extra dementie aan het begrip gezelligheid. Ze kruip nog dichter tegen Frits aan. Hij slaat gelijktijdig een arm om haar heen.

‘Kom tortelduifjes we kunnen aan tafel schuiven,’ zegt Ivonne ironisch.

Fatima rekt zich nog eens uit; streelt onwillekeurig haar naakte lijf en gaat op haar zitsluier aan tafel zitten. De tafel is met zorg gedekt en eten smaakt voortreffelijk. Het geeft Fatima een feestelijk gevoel. De warmte doet haar soms even wegdromen. Al spoedig ontstaat er een levendig tafelgesprek.

Fatima kijkt Ivonne half bewust aan; die ogen stralen oprechte belangstelling uit. “Ja hoor, ik heb een appartement boven de winkelstraat in ‘het Vrijheidskwartier’. En op een schilderijtje na hier-en-daar is alles klaar,” hoort ze zichzelf zeggen. Ze is zich bewust dat ze er niet helemaal bij was.

‘Ja, je hebt zeker mazzel met die baan meid, anders had je nog lang op dat appartement moeten wachten; werknemers gaan nu eenmaal voor,’ merkt nuchter Frits op.

Ivonne fronst haar voorhoofd als ze concludeert: ’Dus je staat in je nakie achter de bar.’ Ze is zich plotseling heel bewust van de schoonheid van Fatima. Even is daar een flard van jaloezie; bij haar hebben de jaren al hun tol geëist. Dan bevecht ze die gelijk Joris de Draak.

Fatima kijkt losjes van de één naar de ander. Ze voelt dat Ivonne met zich zelf worstelt. Ze glimlacht als ze antwoordt met: ‘Heerlijk vrij, en het is er vaak heel gezellig. Een baan van vijftien uur. Ik verdien er genoeg mee om lekker te leven. Dus heb ik lekker veel tijd voor mijn studie,’ vervolgens neemt ze een nieuwe hapje.

Zo gaat de conversatie verder. Buiten raast de hagel weer tegen weer tegen de ruiten. Zelfs de kaarsen op tafel flakkeren. Even wordt er zwijgzaam gegeten. Fatima smult; dan gaat het tafelgesprek weer verder. Het is heerlijk om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Ze vertelt de ene anekdote of mop na de andere over haar werk in de club. De verhalen boeien Ivonne. Ze heeft vanavond Fatima meer dan ooit leren kennen en in haar hart gesloten. Ze hoopt dat het zoekende meisje niet gelijk Parsival de Graal verliest...

Pokkenweer en kijkcijfers

Jan de Boer is met een cameraploeg onderweg voor een life-programma. Hij moet nog een kandidate vinden. Het adres komt van de studio. Hij heeft al twee kandidates onverwacht naar de studio gestuurd. Als het raak is, is dit voor vanavond zijn laatste klus. ‘Ik verlang naar de buis thuis,’ komt op in zijn kop. Gelijktijdig beseft hij, dat de televisies en daarmee de beeldbuizen allang tot de musea zijn verbannen. Er is haast geboden, want door het slechte weer liggen ze flink achter op het schema, dus hoopt hij dat het volgende adres raak zal zijn.

Als de hagel het even toelaat zegt Jan de Boer tegen zijn collega's: ‘We moeten maar even doordouwen...’ Dan gaan zijn woorden weer ten onder in het geraas van de hagel op het dak van de bus. Hij hoopt op een beetje knap kopje, het liefst met een aardig decolleté. De laatste tijd heeft ook dat niet erg meegezeten. De meeste kandidates zouden de voorronde van een missverkiezing in een boeren gehucht nog niet eens halen. En dan die preutse mode van de laatste tijd; al die variaties op de coltrui; vaak gecombineerd met varianten van de hoofddoek. Helaas zijn mini- en toplessmode inmiddels antiek. Dat geldt overigens ook voor de net- en doorkijktopjes, die eens de avondmode haalden. Wat blijft er voor de echte man nog over op het scherm!

Hij ziet zo zijn brood verdwijnen, want daarmee vallen de kijkcijfers. Mede daardoor speelt men spelletjes  — waarvan de avatars deze wat oudere uitdagende mode tonen —  op het internet. Zo vallen de kijkcijfers nog meer; de vicieuze cirkel. Zijn zoon had laatst weer zo'n spelletje bemachtigd. Het ging over een Bond-achtig type omgeven door lieftalligheden in topless-avonddress, die de held konden helpen of een loer draaien. Je tegenspeler op internet kon dan de boef spelen, welke ook omgeven was door al even lieftallige schonen bijeen voor een missverkiezing. Zo zat er nog meer gespuis in voor evenzovele tegenspelers. Die figuurtjes in een dergelijk spel zien er trouwens fantastisch uit. Veel scherper als op standaard beeldwanden. Je kunt als ze praten in een close-up, zo'n gezicht niet van echt onderscheiden. Vanzelfsprekend hebben ze de ideale maten; alles is vitaal; geen hangtiet te zien. Bovendien doet het realiteitsgehalte echt niet onder voor een speelfilm. Het zijn de negatieve bijwerkingen van de laatste emancipatie golf, die de kijkcijfers doen kelderen. Niets dan grauwheid komt daar uit voort, zoals de nieuwe veel striktere wetgeving, die zowat alle erotiek verbant naar speciale zones in de grote steden. Aan echte veiligheid  — dat was de inzet —  heeft het echter niets opgeleverd. De stripquizzen zouden moeten terugkeren. Grote shows met een echte quizmaster meerdere assistentes en een uitgebreid ballet. De spelregels moeten wel goed in elkaar zitten, met veel alles of niets situaties, want anders krijg je die laatste slip of string niet uit. Bovendien werkt het alleen met grote prijzen. Toen was dat echt goed voor de kijkcijfers, maar nu is voor dergelijke grote shows bijna geen budget meer te vinden.

Het is wederom de hagel die Jan de Boer uit zijn mijmeringen haalt. Hij kijkt om zich heen. Het uitzicht is bijna tot nul gedaald. Hij is blij dat hij niet achter het stuur zit. Ze verlaten de snelweg; door de laaghangende bewolking is de lucht oranje van het neonlicht. Dan komen de megamarkten met hun ontsierende neonreclames. Het bericht komt door. Ze moeten in het centrum zijn, dus verlaten ze de rondweg; overal één richting verkeer. Dit heeft geen enkele zin, want er is geen kip op straat! De eerste kerstbomen staan al in de huiskamers. De meeste schermen tonen hun programma; hoge kijkcijfers. De jonge dame van hun eerste zoektocht betreedt de studio; gelukkig geen coltrui maar een aardig decolleté. Rechts, links het is nu een wirwar van nauwe straatjes. Dan volgen de eersten verlichte etalages. De commercie schittert; de hemel als hiernumaals. Ondanks of dankzij de GPS-hulp lopen ze hopeloos vast op een onlangs gewijzigd verkeersplan. Ze keren terug naar de ringweg om het via een andere sector proberen...

Wordt vervolgt met: 15. Een vreemde avond voor Fatima.