Vrijheidskwartier - roman...

12. Zonder regelmatige evaluatie gaat het niet

Ze zitten weer aan de thee. Deze keer slechts met z'n drieën, want ze zitten boven. Frans geeft nog wat aanvullende uitleg over de ‘Weegschaal’. Op de salontafel heeft Frans een kaars aangestoken. Hij heeft voorgenomen dat er ruimte moet zijn voor een evaluatie.

Plotseling raast de hagel tegen de ruiten. De uitleg van Frans sterft weg in het geraas van de hagel. Als het geraas wegglijdt, gaat het gesprek spontaan over naar koetjes en kalfjes. Suzanne gaat nonchalant met haar benen wijd zitten. Haar vingers spelen met haar zitsluier en dan met de huid van haar rechterbovenbeen. Ze naderen haar kruis en lopen dan weer terug. In de vorm van drie stappen voorwaarts en één stap terug komen die vingers steeds dichter bij. Ondertussen kijkt Abdullah naar de dansende kaarsvlam; tot op dat moment, dat zijn blik haar spel oppakt. Nu pas ziet hij bewust, dat ze twee gouden ringetjes in haar schaamlippen draagt. De sieraadjes fonkelen in het kaarslicht. Verder is haar vagina kaal, alleen aan de bovenkant van de venusheuvel staat een pruikje haar. Abdullah merkt dat hij nu kan kijken, zonder dat een erotische fantasie met zijn brein aan de haal gaat. Haar vinger strelen de edele lippen en spelen met de piercings zonder dat het hem raakt...

Wederom heeft de hagel het hoogste woord. Dan sterft de vlaag van donderend geraas weer weg en Frans pakt de draad van zijn betoog weer op. Als er dan geen vragen zijn gaat hij verder met een uitleg over gebarentaal. Hij doet het gebaar ‘Kijken-naar’ voor. Er volgen meer gebaren. Dan komt de uitleg over de gevoelsrichtingen. Voor Abdullah is het allemaal nieuw. Hij krijgt de indruk dat Suzanne er al het één-en-ander van af weet. Het gevoel groentje te zijn  — in verhouding tot een vrouw —  verpulvert het laatste restje manlijk eergevoel. Slechts het kind in hem blijft over. Hij is dat jochie dat voor het laatst met zijn moeder mee naar de haman mag; dan weer raast de pijn van zijn besnijdenis door zijn bewustzijn. De duivel stuurt het mes, zodat niet alleen de voorhuid maar zijn gehele manlijkheid wordt geofferd.

Met de woorden: ‘Is er nog iemand van jullie, die wil napraten over de Weegschaal?’ tracht Frans alsnog iets van evaluatie op gang te krijgen...

Er volgt slechts een langdurige stilte, die door de hagel wordt overgenomen, waarbij het vingerspel van Abdullah op de huid van Suzanne doorgaat. Zij moedigt hem nu aan haar tepels aan te raken.

Frans beseft, dat soms ‘de Weegschaal’ nog niet intiem genoeg is. Dus schenkt hij voor zichzelf nogmaals thee in: ‘Wie nog meer thee wil moet dat maar aangeven.’ Er volgt echte geen reactie.

Werken aan passiefoefeningen

Het is tijd voor de praktijk. Frans haalt een deklaken weg. Suzanne gaat onbevangen op haar rug liggen. Frans maakt contact met haar een legt ondertussen met een zachte stem uit wat hij doet. Abdullah neem de linkerhand van Suzanne. Haar warmte gaat over in de zijne. Even is het alsof zijn lippen op elkaar kleven. Dan raapt hij alle moed bij elkaar en doorbreekt hij de stilte met: ‘Suzanne voel de warmte van mijn hand.’ Abdullah schrikt van zijn eigen stem. De aarzeling laat een moment van stilte achter, maar Abdullah hervindt zichzelf met: ‘Ik richt de aandacht op jouw. Zo richt jij de aandacht op mij. Zo richt jij de aandacht op mij en daardoor komen we nog wat dichter bij elkaar.’ De glimlach van Frans gecombineerd met een goedkeurend knikje van zijn hoofd, geeft Abdullah hernieuwde moed. Hij streelt de arm van Suzanne, zoals Frans dat heeft voorgedaan. De herhaalde streling van zijn vingertoppen komt steeds dichter bij haar schouder. Dan gaan zijn vingers de bocht om in de richting van haar borstbeen. Er vormt zich een kippenvel van genot op haar linkerborst. Frans wijst met het gebaar van ‘Kijken-naar’ naar die borst. Langzaam richt nu ook de tepel op. Even later staat die tepel als een torentje in de hof.

Het brein van Abdullah wordt overspoeld door een nieuwe golf van verwarring. Hij heeft nog nooit zo naar een vrouw gekeken. Frans redt Abdullah door te beginnen over het hanteren van de massageplumeau. Het gelijk-op strelen vraagt van Abdullah alle aandacht. Zo richt zijn brein zich automatisch meer op de techniek en glijden de gevoelens wat meer naar de achtergrond, waardoor ze hanteerbaar worden. Vervolgens laat Frans enkele passiefoefeningen zien. Hier-en-daar kan Abdullah wat meehelpen. Op andere momenten staat of zit hij er bij te kijken. Het is interessant om nu te kunnen zien, wat je anders met je laat gebeuren. Het is indrukwekkend hoe goed Suzanne kan loslaten. Ergens is Abdullah een beetje jaloers. Ondertussen wordt Suzanne weer actief.

‘Ik wil nu de rollen omkeren!’ zegt Frans maar: ‘ Ik heb het gevoel, dat Abdullah gevoelsmatig nog niet rijp is voor de subtiele aanraking van passiefoefeningen. Dus denk ik aan een massage door Suzanne van Abdullah.’

‘Frans, dat lijkt me een goed idee!’ zegt Suzanne.

‘En Abdullah?’ vraagt Frans.

Abdullah zwijgt vanuit onzekerheid; dan: ‘Nou?’

‘Ik kan ook nu thee zetten,’ zegt Frans.

Er zit een vraag verborgen in het voorstel van Frans. Suzanne pakt een hand van Abdullah. Het stelt Abdullah wat meer op zijn gemak. Dit is anders dan op de zaak, waar hij wel beslissingen kan nemen. Ergens is er verlangen; maar toch. Ondertussen legt Frans de struisvogelveer met de haakse steel op de houder en pakt hij andere lakens uit de kast en hij zegt: ‘Kom tortelduifjes even opzij, dan kunnen we deze lakens even neerleggen.’

Samen leggen Frans en Suzanne de nieuwe lakens, nadat ze de oude hebben verwijderd. Suzanne bindt haar lange, blonde haar in een knot. Ondertussen komt Frans met een fles massageolie en een onderzetter van kurk.

‘Abdullah, als je het aandurft kunt nu op je buik gaan liggen,’ zegt Frans.

Zo voelt Abdullah zachte handen zijn lijf; eerst droog en dan met de gladheid van olie. Er blijft geen plekje zonder de verrukking van de aanraking. Dan mag hij keren en ziet hij, dat zij ook zichzelf insmeert. Ze gebruikt haar borsten voor zijn voorkant. Haar tepels voelen als zeer, zachte vingers. Zijn gemoed schommelt tussen erotiek en droom. Dan zijn er weer momenten van totale leegte, waarin tijd geen betekenis meer heeft. Het geheel eindigt met een gezamenlijke knuffel onder de douche...

Wordt vervolgt met: 12a. Een gevoel van leegte.