Vrijheidskwartier - roman...

11b. Nog zo'n eerste ontmoeting

Abdullah ontmoet schone Suzanne

Dan doet Frans de deur van de kamer open. Slechts bekleed met het Allawietisch-zwaard  — in de vorm van en gouden hanger —  betreedt Abdullah de kamer. Hij voelt zijn hart in zijn keel bonzen.

Schuin voor Abdullah zit Suzanne op de grond. Ze staat op; haar lange blonde haar strijkt  — door de beweging van het opstaan —  speels langs haar blote billen en volle dijen. Ze reikt hem haar hand. Een moment van herkenning; het is een collega van zijn werk. Het meisje van de postkamer, waar volgens zijn manlijke collega's geen donder mee valt te beginnen. Ze kruist regelmatig zijn pad; woont aan de overkant van de straat. Vorig jaar kwam hij haar tegen op de vliegerclub. Dit had Abdullah niet verwacht. Hij is blij verrast! Zo is ze mooi; adembenemend. Ze kijk hem aan, waarbij ze haar rechter wenkbrauw even iets optrekt en staat op met: ‘Suzanne Polderboer’. Bij een laatste pas die resulteert in een bevallige heupwieg  — van haar zandloperfiguur —  legt ze haar hand in de zijne.

Abdullah kijkt Suzanne aan. Het is weer zo'n fractie van een seconde, die een eeuwigheid duurt. Even kijkt hij haar in de ogen. Ze stralen zelfvertrouwen uit. Hier is ze zo anders als op de zaak; zo sterk. Dan glijdt zijn blik weer over haar naaktheid. Om zo naar een vrouw te kijken wekt zijn schaamte, maar hij geeft er niet aan toe en volhardt in zijn observatie. Met haar wonderlijk grote tepels en de glinstering bij haar vagina is ze mooi; feeëriek schoon. Hij voelt zijn snikkel rijzen; het stuk ongehoorzaamheid staat als een paal, maar zij schijnt het niet eens op te merken; of doet alsof. Bijna automatisch sluit hij zijn hand om de hare. Het wordt een onverwacht, ferme handdruk.

‘Kennen jullie elkaar?’ vraagt Frans.

‘Ja, oppervlakkig we wonen in de zelfde straat en werken in het zelfde gebouw! Maar de laatste tijd kruizen onze wegen zich steeds vaker,’ antwoordt Suzanne voordat Abdullah een woord kan uitbrengen.

De andere dames kent Abdullah niet. Frans stelt ze aan hem voor: Het zijn Tineke, Marion, Miep en Radha. Radha wedijvert in de ogen van Abdullah met Suzanne in schoonheid. Er is iets in haar, dat hem raakt. Ze heeft iets van een verstandhouding met Suzanne, maar hij kan het niet vatten. Lichamelijk is ze donker; haar lange zwarte haar hangt in een paardenstaart die haar billen streelt. Alleen de gedachte aan die vrouwelijke weelde al, laat de erotiek in Abdullah weer steigeren. Hij voelt zich ongemakkelijk.

‘Wil je thee Abdullah?’ vraagt Frans.

‘Ja, graag,’ hoort Abdullah zichzelf zeggen.

‘Ik lees graag poëzie,’ zegt Tineke.

Radha komt er tussen met: “Ik heb een bundel vertaalde gedichten van Rumi uit ‘de Slegte’ meegenomen. Ze raken je met je levenswijsheid. Tineke ken je dat?”

“Nee, maar in ‘De Slegte’ kun je soms heel interessante boeken vinden,” antwoordt Tineke net iets later.

“Ik denk dat het gaat om de Soefi mysticus ‘Mevlana Rumi’. Hij leefde van 1207-1273 in Perzië,” brengt Abdullah in. Als Radha enige regels citeert, weet hij het zeker en vult het gedicht aan. Dan declameert hij de Perzische versie om ritme en rijm te laten horen. Abdullah is in zijn nopjes, want Rumi is zijn favoriete onderwerp.

‘Wat is Soefi?’ vraagt Tineke.

Abdullah legt het uit. De anderen hangen aan zijn lippen. Hij staat nu in het middelpunt van de belangstelling. Dat voelt goed; hij mag er zijn. Ze verder praten over literatuur en filosofie. Zijn naaktheid is hij nu geheel vergeten. Maar zoals dat gaat bij alle goede momenten, gooit de tijd roet in het water. De theepauze is voorbij. Dan gaat Abdullah samen met Suzanne naar boven. Het doet hem goed dat zij zijn maatje voor passiefoefeningen is. Boven krijgen ze les in passiefoefeningen van Frans. De anderen blijven onder leiding van Radha beneden voor een routineles. Deze groep is feitelijk wat groter, want er zijn twee heren en een dame ziek.

Emoties & helende tranen...

Er moet nu echt gewerkt worden. Frans schuift het gordijn voor de spiegelwand weg en laat met Suzanne de Weegschaal zien. Het is een oefening om nader tot elkaar te komen. Abdullah voelt de linkerhand van Suzanne tegen de zijne. Hij moet een langzame improviserende beweging maken. Met gesloten ogen moet ze hem volgen. Onwillekeurig kijkt hij toch even naar haar borsten. In de spiegel ziet hij dat lange, golvende blonde haar dat haar billen streelt. De sensualiteit doet haar tepels groeien tot ze staan in de hof. Dan is er weer die weerstand. Zo kijken naar een vrouw dat hoort niet. Ergens vanuit de diepte van zijn bewustzijn dreigt een imam met een fatwa van verstoting. Suzanne is veroordeeld tot de dood door steniging en hij moet de eerste steen werpen.

Abdullah verzet zich en laat de steen op zijn eigen voet vallen. Dan staat hij plotseling naakt buiten. Er vallen hagelstenen gelijk zwerfkeien.

De Weegschaal een oefening voor meer nabijheid.

Abdullah zit op de grond en huilt. Suzanne heeft een arm om hem heen geslagen. In gedachte herleeft hij de Hadj. De eerwaarde Rumi staat naast hem. Samen stenigen zij de duivel!

Even later herhalen Abdullah en Suzanne ‘de Weegschaal’. Bij het zachte licht van de schemerlamp, kijkt hij nu met genoegen naar de schoonheid van haar naaktheid, Het is alsof hij door de lucht wordt gedragen; een gevoel van totale bevrijding.

Frans heeft ondertussen muziek opgezet. Het maakt de oefening tot een trage dans. Heel langzaam draaien ze om elkaar heen. De zachte, vertouwde stem van Frans doet de rollen omkeren. Abdullah laat zich nu door Suzanne leiden. Vol overgave volgt hij haar warme vingertoppen en laat zich meevoeren. Het is verrukkelijk om zo kwetsbaar te kunnen zijn.

Vervolgens gaat de oefening over naar ‘Spiegelen’. Het directe contact is nu opgeheven, maar de ogen moeten nu weer volledig meedoen. Abdullah durft nu echt naar Suzanne te kijken. Het beeld van haar brede vrouwelijke heupen en volle bovenbenen zet zijn brein aan tot een erotische roes. Er valt een druppel op het laken, maar het deert niemand. De weg van zijn hand stuurt de vormen van haar lichaam. Zo kneedt hij haar tot een klassiek standbeeld om haar even later weer te laten terugkeren tot die erotische vleselijkheid. Even later pakt Suzanne een keukenrol en scheurt een tweetal vellen papier voor hem af, zodat hij zijn penis kan drogen.

Wordt vervolgt met: 12. Zonder regelmatige evaluatie gaat het niet.