Vrijheidskwartier - roman...

11a. Nog zo'n eerste ontmoeting

Abdullah Afzat heeft zich aangemeld voor passiefoefeningen. Het begon allemaal met die advertentie voor die cursus massage. Die advertentie had wat; hij wist niet waarom, maar hij bleef de site van de krant er voor bezoeken. Toen kwam hij in het boekwinkeltje de printdummy met lesmateriaal van de zelfde beweging tegen.

Nu heeft Abdullah verlichte, moderne ouders. Bemiddelen in het vinden van een partner, dat wordt algauw uithuwelijken, daar bleven ze verre van. Maar Abdullah is van naturen verlegen, dus kwam het er niet van. Zijn vrienden kaapten de buit voor zijn neus weg en hij bleef alleen.

Die zeldzame, korte avontuurtjes faalden jammerlijk, door zijn onhandigheid. Hij verdreef de leegte door zich op zijn werk te storten, maar de honger naar aandacht bleef knagen...

Het was een lange hete zomer, maar nu slaat het de herfst bijna over. Buiig weer pakt uit met de eerste sneeuw. Het idee dat straks alle kleren uit moeten lokt Abdullah vandaag in het geheel niet. Dit is weer om je geheel in te pakken. Als hij de hoek omslaat striemt de hagel-sneeuw zijn gezicht. Nu moet hij doorzetten, want er is eindelijk een partner voor de cursus. Voor dit moment heeft hij bijna een jaar meegedraaid in de gewone yogalessen. Toen kwam het moment dat voor tantra alles uit moest, maar dat was een pure mannengroep. Het was even wennen maar achteraf gezien viel het wel wat mee. Dit is beslist anders. Hij voelt zijn hart nu al bonzen. Stel je eens voor zeg: een cursus strelen met een andere vrouw en alles gaat uit. Hij tuurt naar de huisnummers op de brievenbussen. Dit is nummer 10; even verderop een verlicht bord ‘Eikenhorst’. Daar moet hij wezen. Dat is inderdaad nummer 18. Het is een statige villa, waar hij moet zijn. Het toegangspad is kort geleden geruimd. Er zit aarzeling in zijn benen. Nu kan hij nog terug; gewoon niets meer van je laten horen. Het is alsof zijn voeten aan het ijs plakken! Hij zet door; het is nu of nooit! Zijn verkleumde hand reikt naar de bel. Er klink een galmend: ‘Ding ... dong...’

Als het ‘dong’ uitsterft is er weer het geratel van de hagel. Abdullah steekt zijn handen in zijn zakken. Hij had handschoenen moeten meenemen. Is daar geschuifel in de hal? Nee toch niet; de hagel verdringt ieder geluid. De tijd veranderd in een eeuwigheid. Moet hij nog een keer bellen? Hij wil niet opdringerig overkomen. Nutteloze gedachtespinsels storten als hagelstenen uit de onbewuste diepten van zijn brein.

De voordeur kraakt een zwaait open. Voor hem staat Frans zijn lesgever. De hagelstenen die op zijn naakte lijf afketsen schijnen hem niet te deren.

‘Hallo Abdullah, kon je het wat vinden?’ klinkt de luchtige stem van Frans in zijn oren.

Het breekt de spanning. Abdullah klopt de hagel zo kwaad als dat gaat van zijn jas af en antwoordt ondertussen: “Nou, ja de nummering is hier niet overal even logisch, maar door dat grote bord ‘Eikenhorst’ ik heb het gevonden.”

‘Ja, bij een recht stratenplan is dat allemaal wat simpeler,’ reageert Frans.

Is zij is er al? Hij is niet de eerste, want naast bovenkleding, hangt er een BH en een heupstring prominent aan de kapstok. Het ondergoed getuigt van smaak en past qua kleur perfect bij de bovenkleding die er naast hangt. Er is een vaag gevoel van herkenning, echter er hangt meer lingerie in het volle zicht. Hij kleedt zich uit. Weer is daar, die aarzeling; die overgaat in kippenvel dat over zijn huid loopt. Hij verzet zich; schuift zijn slip naar beneden. De angst voor erotiek borrelt op uit de diepte van zijn brein, maar bereikt net niet het punt waarop zijn penis zich daadwerkelijk opricht...

Wordt vervolgt met: 11b. Abdullah ontmoet schone Suzanne.