Vrijheidskwartier - roman...

10c. Toch naakt tijdens het logeren

De wijkagent aan de deur

Naomi doet nadat Willie en Elsje langs haar heen de trap op vlogen, voor de tweede keer open. Er staat een agent voor de deur. Zijn uniform toont duidelijk tekenen van een sneeuwballengevecht. Buiten, rechts van haar, staan ski's tegen de muur. Naomi beseft plotseling weer dat ze poedelnaakt is. Sterker dan de winterkou; komt er een huivering van schaamte over haar: ‘Verdraaid, oh wat...,’ gelukkig slikt ze de rest in.

Naomi tracht zich te herwinnen: ‘Komt U maar even boven en verder kunt U die ski's gewoon hier binnen in de hal tegen de muur zetten,’ de koude buitenlucht doet haar lijf rillen.

‘Gerrit de Bruyn; wijkagent,’ zo stelt hij zich met zijn opvallend lage stem voor, waarbij zijn hand uitnodigt voor een handdruk.

Naomi ontvangt daarbij een iets te ferme handdruk en zegt: ‘Naomi, ik ben hier een logee. Komt U maar mee de trap op naar boven!’

Het is alweer koffietijd

Boven in de huiskamer zit iedereen aan inmiddels aan de koffie. ‘Wil je ook koffie Gerrit?’ zo doorbreekt Sita meteen de stilte die dreigt te ontstaan.

‘Een aardig aanbod, maar ik moet dat nog even afslaan. Ik kan hier moeilijk mijn dienstwapen aan de kapstok laten slingeren. Zeker met kinderen in de buurt is dat niet verantwoord. Het komt nu goed uit, dat ik aan het eind van mijn diensttijd ben. Dus Sita, ik kom zodra nog even langs, om met de meiden te babbelen,’ zegt de wijkagent tegen Sita.

Ze kennen elkaar concludeert Naomi. Even vraagt ze zich af of ze nog problemen zal krijgen. Dan schudt ze die gedachte weer van zicht af. Ze heeft wel zin om het slome gevoel van de sauna met koffie te verdrijven.

‘Je wordt sloom van de sauna,’ zegt Naomi en ze gaat verder met: ‘Dus zou ik wel een bak koffie lusten.’

Sita schenkt in en vraagt aan Naomi: ‘Naomi, was het erg schrikken aan de deur?’

Naomi reageert met: ‘Zeker was het schrikken! Je beseft plotseling, dat je naakt bent. Ik was dat gewoon even kwijt! Sorry Agent de Bruyn, ik had de deur op een kiertje open moeten doen.’

‘Naomi, laten we dat deze keer maar vergeten!’ zegt Gerrit de Bruyn en hij gaat verder met: Tot zo mensen ik weet de deur zelf wel te vinden,’ en hij verlaat de kamer.

Naomi nipt aan haar koffie. Hoewel ze nog vol vragen zit zwijgt ze. Het ontbreekt aan de aanleiding, waardoor de juiste vragen nog niet bovenkomen. Buiten jagen weer dikke sneeuwvlokken langs de glazen pui van de daktuin. De rode daken van de huizen zijn nauwelijks zichtbaar. De wind doet het glas rinkelen. Even voelt ze kippenvel op haar huid. Ze pakt een printdummy over haptotantra en bladert. In een ooghoek ziet ze, dat Annie tussen beide glazen wanden de kamerplanten water geeft.

Arnold is terug van de sauna en legt zijn badlaken op de stoel naast Naomi. Dan gaat hij daar zitten en kijkt met Naomi mee: ‘Kijk Naomi, dat is de Schroefhouding, waarin jij vanmorgen lag,’ merkt hij op.

‘Hier staat dat je bij afleiden snel en stevig moet strelen,’ zegt Naomi tegen Arnold.

‘Arnold, als je daaruit in de Lappenpop wordt neergelegd, dan ligt de vloer echt helemaal scheef,’ moet Naomi gelijk kwijt.

Sita komt er tussen met: ‘Arnold, lust je ook koffie.’

‘Graag Sita,’ ondertussen speelt hij met zijn blote voeten met die van Naomi en vraagt aan haar: ‘Blijft dat zo?’

De pet als bevoegd gezag!

Naomi antwoordt met: ‘Nee, het verandert heel langzaam. Na enige tijd lig je weer helemaal vlak.’ Zo babbelt ze verder over haar ervaring met de les van vanmorgen.

Buiten stopt de sneeuwbui weer even abrupt als deze is begonnen. Er daalt nog slecht een enkele grove sneeuwvlok. In de verte verschijnt een regenboog. De meisjes donderjagen in de daktuin. Sneeuwballen blijven aan de ruit plakken. Dan gaat de benedenbel.

‘Ik doe wel even open,’ roept Annie vanuit de keuken. Even later komt agent ‘Gerrit de Bruyn’ in adamskostuum de huiskamer binnen. Hij draagt daarbij slechts zijn uniformpet.

‘Koffie Gerrit?’ vraagt Sita.

Met zijn bas reageert hij: ‘Nu graag Sita.’

Sita schenkt in: ‘Zal ik de meiden halen?’

‘Doe dat maar!’ zegt Gerrit.

Even later stuiven de meiden de huiskamer binnen. Ze negeren de aanwezige wijkagent geheel. Elsje gaat meteen op de yogavloer liggen en Willie tilt haar in een Ploegvorm. Zo doen ze dus of er niets aan de hand is. Dan tilt Willie Elsje in een Kaarsvorm en vervolgens legt ze het meisje weer terug in de Lappenpop. Daar op volgend, pakt ze de struisvogelveer van de houder aan de muur en begint het lijfje van Elsje kruislings te strelen...

‘Meiden! Dit is het bewust negeren van het bevoegd gezag. Zolang ik deze pet draag ben ik wijkagent de Bruyn! Kom nu hier voor mij zitten!’ zegt hij met enige stemverheffing. Hij wijst gelijktijdig een vrije plek op het vloerkleed aan.

De meiden knielen met gebogen hoofd voor hem en zeggen in koor: ‘Dat weten we nu al meneer de wijkagent.’

‘Willie je moet er wel rekening mee houden, dat ik dit moet rapporteren. Als ik die bengels, die meisjes met korte rokjes lastig vallen aanpak, kan ik ook dit niet laten gaan. Dat kan betekenen, dat je wordt opgeroepen bij bureau HALT!’ zegt Gerrit in alle ernst.

‘Meneer de wijkagent, wanneer hoor ik dat?’ vraagt Willie nu overdreven beleeft.

‘Willie dat weet ik niet! Het is aan de officier van justitie. Het kan snel zijn, maar ook een paar maanden duren. Het kan zelfs zijn dat je er niks meer van hoort. Je moet nog wel even met je legitimatie op het wijkbureau komen,’ zegt Gerrit nu op een meer vaderlijke toon en hij legt zijn pet op de salontafel...

Wordt vervolgt met: 11. Sneeuw onderweg; wat een begin.