Vrijheidskwartier - roman...

10b. Toch naakt tijdens het logeren

Genieten in de buitenlucht

Naomi maakt tijdens een door de omstandigheden gedwongen logeerpartij het huisnudisme mee. Ze zit dus ook voor het eerst van haar leven in de sauna naakt op een badlaken. Het hete hok is echt even wennen. Dus is ze blij, dat ze de sauna weer kan verlaten om af te koelen...

Naomi stapt dampend uit de sauna de daktuin op. Ze rekt zich uit. De koele winterlucht streelt haar huid. Ze had het veel kouder verwacht. Ze kijkt uit over de met sneeuw bedekte daken voor haar. Uit een schoorsteen stijgt een bijna verticale, witte rookkolom op. Het naakte lijf van Sita  — schuin voor haar —  doet een gelijksoortige kolom opstijgen. Het dakenlandschap voor haar toont zich in een oneindig aantal grijzen; slechts hier-en-daar een uitzondering op de regel in zachte pasteltinten. De verte vervaagt in een zachte mist. Zandfijne motsneeuw daalt gestaag op de schouders van Naomi. Er ontstaat een witte waas op het zwarte haar van Sita. De takken van de grote boom  — die zich deels over de daktuin uitstrekken —  dragen verzadigde sneeuwrupsen. Naomi kan de verleiding niet weerstaan er één aan te raken. De witte rups valt terstond op de sneeuwduin er onder en rolt dan door in een kleine lawine. Even tracht de zon door de zacht, grijze wolkenmassa te priemen. Het kleurenpalet wordt gelijktijdig aangevuld met vele tinten blauw. De takken en stammen van de bomen vormen lange onscherpe schaduwen. Dan komt de zon echt door. Het wit aan de zonzijde wordt zachtgeel. Het landschap in de verte opent zich. De einder van het vlakke polderland voorbij de daken vormt een scherpe lijn als in een expressionistisch schilderij.

Naomi geniet van de zonnestralen op haar huid. Ze volgt Sita bij het maken van de Zonnegroet. Zo wordt ze zich heel, intens bewust van haar lijf...

Na de eerste saunagang nestelt Sita zich met ‘Taboe’. Op de bank tegenover haar vermaken de tortelduifjes  — Naomi en Arnold —  elkaar. In de keuken zet Annie koffie. Zo opent Sita het smoezelige pocketboekje en Leest: “Cirvel verbaast zich over haar eigen reactie. Het is zo heerlijk licht en gemakkelijk zonder die akelige sluiers, dat ze zich nu al op haar gemak voelt. Ze loopt statig naar meester Agdar en drukt hem spontaan tegen zich aan. Oh wat is het heerlijk om hier bij hem te mogen wonen. Ze kust hem innig; nu helemaal zonder remmingen. De lauwe regen valt inmiddels met bakken uit de hemel. Cirvel geniet van het verfrissende water op haar blote lijf. De plechtigheid is afgelopen. De meiden lopen hand-in-hand het klooster binnen. Daar binnen staat een aardige grijze non al klaar met zachte badlakens.

‘Kom meisjes droog je maar gauw af,’ zegt zuster Laura: ‘Dan, zal ik jullie je kamer laten zien...’

Het dal volgende morgen

In de verte piept de zon piept over de bergen. En straaltje oranje zonlicht raakt het gezicht van Cirvel. Langzaam wordt ze wakker. Ze rekt zich uit en komt wat op zitten. Anga is nog in diepe slaap verzonken. Heel voorzichtig, want ze wil Anga niet wakker maken, glijdt ze onder het met zijde omhulde dekbed uit. Stilletje maakt ze de tuindeuren los. Het verbaast haar, dat ze niet op slot zitten. De buitenlucht ruikt fris, maar het is niet koud, want het is windstil. Zo op blote voeten voelt het natte gras zalig. Ze loopt verder in de richting van de klaterende beek. Toch geeft het nog een vreemde huivering, hier geheel naakt rond te lopen. Ze voelt kippenvel opkomen. Het komt niet van de kou, want het natte gras  — onder haar voeten— voelt lauw aan. Het moet emotie zijn! Ze kijkt naar de bobbeltjes op haar arm.

De beek klatert kraakhelder over de rotsen. Verderop is de beek afgedamd, zodat er een meertje ontstaat. Er is daar ook een strandje. Cirvel klautert voorzichtig naar het heldere water. Ze gaat op een platte steen zitten. Haar voeten spelen met het water. De witte bloemen tussen de stenen aan de oever geuren heerlijk. De bomen van het bos aan de overkant van de beek ruizen zachtjes in de wind.

Terug in het klooster ziet Cirvel, dat de tafels in de eetzaal al zijn gedekt. Er liggen de heerlijkste vruchten op grote schalen; keurig verdeeld over de middellijn van lange tafels. Aan het hoofd van de eerste tafel staat een naambordje met de naam ‘Anga’. Rechts daarvan staat haar eigen naambordje. Het valt haar op, dat hier geen onderscheid wordt gemaakt tussen slavin en prinses; eerder het tegendeel. Dit doet haar deugt! Er licht een zachtgroene, doorschijnende sluier op haar stoel. Op de stoel van Anga ligt een eendere sluier, maar dan in goudgeel.

Anga is nog steeds in dromenland. Cirvel tracht haar voorzichtjes wakker te maken, maar dat valt nog niet mee. Tenslotte sleurt ze het hele dekbed van het bed. De meiden stoeien om het dekbed. Anga verovert het dekbed weer terug en gooit een kussen naar Cirvel. Anga krijgt het kussen weer terug. Zo vliegt het kussen heen een weer. Ze giechelen. Het kussen raakt lek en de veren vliegen in de rondte. Als het kussen op haar afvliegt bukt Cirvel. Zo vliegt het kussen pardoes in het gezicht van Meester Agdar.”

Achter de buitenbel?

De telefoon laat een ringtoon horen. Sita legt ‘Taboe’ neer en neemt de telefoon op. Na het telefoontje bergt ze ‘Taboe’ weer op, want het is langzamerhand tijd voor een tweede saunagang.

‘Ik zal je wat laten zien knuffel,’ zegt Naomi tegen Arnold; ondertussen maakt ze zich los uit de armen van Arnold.

Dus trippelt Naomi de trap af, want ze wil Arnold wat foto's laten zien. De smartphone, die ze nodig heeft zit in de binnenzak van haar jack, dat beneden aan de kapstok hangt. Ze is amper beneden of er gaat een knetterende zoemer. Het is de buitenbel.

‘Doe je even open Naomi? Het zijn Willie en Elsje, die komen voor de sauna,’ roept Sita naar beneden.

Naomi worstelt met het telefoonachtige ding tegen de muur. Dan herinnert ze zich, dat de knop onder de hoorn zit. De knarsende zoemer snerpt opnieuw in haar oren. Er is kennelijk haast bij!

De wijsvinger van Naomi drukt de groene knop in. Het zoemen uit de hoorn geeft aan, dat de deur los staat. Dan klinken rennende voetstappen de stenen trap op. Vervolgens gaat de hoge bovenbel. Bijna gelijktijdig opent Naomi de voordeur van de flat en...

Voor haar staan twee naakte meisjes. Naakt ... nou ja; toch zijn ze niet helemaal naakt; ze dragen slechts handschoenen en laarzen. De grootste is een tiener, waarbij de vrouwelijke vormen luiken; de kleinste nog echt een kind. Smeltende sneeuw druipt van hun huid en haren.

Een tweede bel rinkelt: ‘We komen voor de sauna!’ roept het oudste meisje en ze stuiven  — ieder aan een kant langs Naomi —  de trap op naar boven.

Boven aan de trap klinkt de boze stem van Sita: ‘Willie dit ging een stap te ver meid. Ik moet niet meer merken dat je in je nakie buiten langs gaat!’ zo vangt Naomi het op.

Het oudste meisje, dat dus Willie heet, reageert met: ‘Maar die geweldige sneeuwduinen en er is toch niemand op straat.’

Handig breekt Sita op de hand zijnde discussie in af met: ‘Ik snap de uitdaging wel meiske, maar de buurt verandert de verkeerde kant uit. Ga nu maar gauw in de sauna opwarmen, er ligt een hoge sneeuwduin in de daktuin,’ de toon van haar stem stuit de discussie.

Onwillekeurig bleef Naomi even staan luisteren. Ze loopt naar de kapstok, maar krijgt niet de kans iets te pakken, want dan gaat de hoge bel van de voordeur al weer. Wederom opent Naomi de voordeur. Door de kier ziet ze een paar ski's tegen de muur staan. Dan staat voor haar  — in de haast heeft ze de deur te wijd geopend —  een potige, norse agent op skischoenen. Hij klopt de sporen van een sneeuwballengevecht van zijn uniform...

Wordt vervolgt met: 10c. De wijkagent aan de deur.