Vrijheidskwartier - roman...

8a. Het yogapad als onderdeel van je levensweg

Genieten van de hoofdmaaltijd

Fatima krijgt een etentje op het Station cadeau van Sita. Ondertussen praten ze over haptotantra. Het gaat vooral over de reden voor Sita om voor deze intense vorm van yoga te kiezen. Fatima heeft even het gevoel, dat ze in het gesprek even niet op het zelfde spoor zitten. Het voorgerecht is inmiddels genuttigd.

‘Dat bedoel ik niet helemaal. Sita, ik wilde eigenlijk vragen; hoe is dat? Het naakt zijn en al die handen aan je lijf!’ ondertussen komen er bij Fatima allerlei gedachten rond maagdelijkheid en huwelijk op.

‘Tja, Fatima ... vergeet niet zo'n grote struisvogelveer, die herhaald over de volle lengte van je lijf loopt. Ik heb daar niet zo bij stil gestaan. Nu met mijn nudistische kijk heb ik daar geen problemen mee.’

Fatima wil nog verder doorvragen, maar inmiddels komt de serveerster de hoofdschotel brengen. Sita buigt naar achteren, zodat de serveerster de hoofdschotel op het midden van het tafeltje kan plaatsen. Het is een grote ovale schaal met gevulde paprika's in diverse nuances, zowel geel als rood, in het midden. Daar omheen ligt een arsortiment kleurige groenten. Naast dat het heerlijk ruikt is het een lust voor het oog. Er volgen nog meer schaaltjes, waarvoor het personeel een naburig tafeltje aanschuift.

‘Word ik daar even verwend!’ zegt Fatima met oprechte verbijstering in haar stem.

‘Fatima! Na al die jaren van soberheid, heb je dat zeker verdiend, meid!’ reageert Sita serieus. Dan gaat ze verder met: ‘Eet smakelijk Fatima!’

‘Eet smakelijk Sita.’

De eerste paar minuten wordt er zwijgend genoten van de maaltijd. Dat wil niet zeggen, dat het plotseling stil is. Het restaurant is nog steeds gevuld met een kakelfonie aan geluiden, die zowel van binnen als van buiten komen. Eerst ratelt een heftige regenbui op het dak van het perron, dan doet het sissen van een rangerende trein, dat geratel nagenoeg verstommen. Sita huivert even. De gevoelsmatige herfstkou snijdt door haar ziel. Ze kijkt naar Fatima, die heel bewust geniet van iedere hap. De deur naar het perron gaat open en Sita huivert opnieuw.

‘Sita, dit smaakt werkelijk verrukkelijk,’ zegt Fatima terwijl ze opkijkt. Dan merkt Fatima op: ‘Ze zullen hier wel niet zoveel vegetarische schotels verkopen.’

‘Zeker meid, het meeste wat je hier om je heen ziet zijn hamburgers, frikadellen en porties patat. Vaak laten de mensen de bijgeleverde salade nog staan. Vandaar dat saladebuffet, waar je, je salade zelf mag aanvullen,’ voegt Sita er aan toe.

‘Ik denk dat ik straks een paar van die dingetjes uit dat buffet ga proeven,’ zegt Fatima half tegen zichzelf.

Het vertrek van de zojuist binnengekomen trein wordt door de luidspreker aangekondigd. Verscheidene tafeltjes komen vrij. Mensen haasten zich naar buiten. De automatische deuren krijgen niet eens tijd om te sluiten. Er trekt een koude tocht door het restaurant. Weer even huivert Sita. Met een schrille fluitactie van de conducteurrobot en het daarop volgende sissen van de sluitende deuren vertrekt de trein. De rust keert weer.

‘Zeg ... Sita’ zo vraagt Fatima de aandacht van Sita.

‘Ja Fatima.’

‘Weet jij dat Els mij heeft beloofd  — dat het groepje waarin ik nu les krijg —  voorlopig een meidengroep blijft?’ Fatima had deze kennis al eerder willen delen, maar ze kon de vorm niet vinden.

Sita reageert met een lichte gespeelde verbazing in haar stem: ‘Nee, dat wist ik niet, maar Els kennende kan ik dat wel begrijpen. Je hebt trouwens mazzel, Fatima, want nog geen maand geleden zijn er twee mannen overgestapt naar een andere groep,’ ondertussen kijkt ze Fatima aan.

Tegenstellingen in de cultuur

Het groefje midden in het voorhoofd van Fatima spreekt boekdelen als ze vraagt: ‘Is mijn groepje het enige groepje waar alleen vrouwen op zitten?’

‘Ik ben bang van wel! Over het algemeen streven zowel Els, Frans als Kees  — naar als het om de man-vrouw verhoudingen gaat —  juist naar gemende groepen,’ Sita pauzeert een moment, omdat ze zoekt naar de juiste vorm. Dan gaat ze verder met: ‘De autertone medelanders  — zeker de nudisten onder hen —  streven heel intens naar die gelijkwaardigheid. Soms leidt dat zelfs tot een flinke dosis positieve discriminatie als het om vrouwen gaat.

Fatima zucht: ‘Ja, hierdoor heb ik echt het gevoel in twee werelden te leven.’

Sita kan met Fatima meevoelen. Ze probeert een positieve draai aan het geheel te geven door: ‘In haptotantra werken we met een geestelijke sluier. Het zal je verbazen hoe snel je die leert hanteren.’

Fatima reageert direct met: ‘Maar Sita, voor mezelf ben ik niet zo bang. Maar aan mijn omgeving kan ik dat zeker niet verkopen! Met de vrije omgang tussen man en vrouw  — in deze maatschappij —  hebben mijn broers vreselijk veel moeite. Zou ik naar een gemengde groep gaan, dan zien ze me als hoer!

Even vraagt Sita zich af, of ze de vraag die op ligt wel zou stellen. Een beetje driest komt ze met: ‘Raakt dat jullie familie-eer?’

De verticale groef in het voorhoofd van Fatima benadrukt de ernst als ze antwoordt met: ‘Beslist’, dan vermoorden ze me om die familie-eer te herstellen. Voor hen ligt er geen andere oplossing. Alleen verstoten lost het probleem niet op!’

Dan volgt weer een periode waarin zwijgend wordt gegeten. De laatste opmerking van Fatima geeft Sita veel stof tot nadenken. Fatima heeft even geen behoefte er nog wat aan toe te voegen. Dus heeft de hagel, die opnieuw op het dak van het perron ratelt, de kans weer de aandacht op te eisen. Die hagel weet zeker door te dringen tot het gemoed van Sita. Hoewel de maaltijd werkelijk verrukkelijk is, kan ze de herfstgedachten niet echt van haar afschudden. Het kaarsje op tafel, dat zelf nauwelijks ruimte heeft, tracht licht in de duisternis te brengen door naar Sita te lonken. Ze denkt aan haar zus Radha, die op dit moment waarschijnlijk met een groep blote cursisten aan de thee zit. Zo'n gezellige warme huiskamer heeft met dit weer beslist meer sfeer, dan een stationsrestaurant. Dan weer schudt ze die gedachte van zich af en volgt voor een ogenblik de vlakkerende dans met haar ogen.

Het laatste gezin met kinderen verlaat het restaurant in de richting van de bussen. Daarmee keert de rust terug. Het restaurant is nu hoofdzakelijk gevuld met tafelende stelletjes. Hoe anders was de sfeer toen Sita binnen kwam.

Nu haar bord leeg is doorbreekt Fatima de stilte met: ‘Sita nu weet ik nog steeds niet hoe jij die naakte kwetsbaarheid in de passiefoefeningensessie ervaart!’

Sita schrikt op uit haar mijmeringen: ‘Oh ... ja. Toen werd ik onderbroken door de serveerster. Ik moet het weer even ophalen hoor... We hadden het over hoe dat was, met zoveel handen aan je lijf. Hoe kan ik dat nou duidelijk maken?’ vraagt ze hardop in zichzelf. Haar voorhoofd toont weer de veelzeggende akker. Dan ontspant haar gezicht zich weer met: ‘Weet je, ik kan ontzettend genieten van het spel van sensualiteit in de passiefoefeningen. Zo met je ogen dicht, maakt het niet meer uit wie je aanraakt of waar je aangeraakt wordt!’

Enigszins verbaast reageert Fatima met de vraag: ‘Maar Sita, is dat dan helemaal niet erotisch?’

‘Natuurlijk niet Fatima! Flarden van gevoelens — die je erotisch zou kunnen noemen komen zo-nu-en-dan boven. Die zijn echter zo één met de rest, dat je daar nauwelijks bij stil staat. Ik voel me daaronder niet onveilig of zo.’ Even denkt Sita na: ‘Bij diepe ontspanning kan je lichaam niet echt erotisch reageren, want het heeft daarvoor een actieve mind nodig!’

‘En Annie ...? Sita; is zij niet jaloers?’

‘Allereerst kent zij de ervaring uit haar eigen groepsles. Bovendien praten we er regelmatig over. Dus denk ik dat het wel goed zit. Voor wie een echt jalourse partner heeft, is het onverstandig om aan passiefoefeningen  — in een groep — mee te doen!’ antwoordt Sita.

‘Vrijheid begint in jezelf!’

‘Sita, hoe bedoel je dat?’

Sita gaat daar verder op in door naar voren te brengen: “Met de gedachte: ‘Wat zal zij van mij denken,’ gaat het allemaal aan de haal. Voor je het weet stop je jezelf dan in je eigen, dogmatische gevangenis.”

Wordt vervolgt met: 9. Naakt yoga, 't blijft toch een keuze?.