Vrijheidskwartier - roman...

7a. Ervaringen van Sita met haptoyoga

Naakt de echte uitdaging!

Sita en Fatima zijn zojuist met de soep begonnen aan hun maaltijd in 't Station. Hun conversatie gaat hoofdzakelijk over haptotantra en yoga. Ook algemene onderwerpen passeren de revue. Zo heeft Fatima zojuist vertelt, dat ze fysiothrapie studeert.

‘Kling, kling, kling, (...),’ zo roert Fatima nog steeds in haar soep: ‘Het studeren is beslist pittiger als ik had gedacht; maar het gaat.’ Dan blaast ze weer op haar lepel. Kleine golven vormen in de lepel een miniatuur zee. ‘Nu terug naar ons kernonderwerp,’ zegt ze met resolute stem: ‘Dus jouw eerste ervaring met haptoyoga, want jij weet de spanning er in te houden!’ Gelijktijdig vormt zich een diepe verticale groef in haar voorhoofd. Dan verdwijnt de nu driekwart gevulde lepel in haar mond.

‘Ik weet niet wie deze roman regisseert,’ zegt Sita bedachtzaam: ‘Maar ik maak het niet bewust spannend!’ Horizontale groeven ontsieren haar voorhoofd: ‘Waar was ik gebleven? Oh ja; dus de volgende keer heeft Anja me uitgenodigd om mee te gaan naar de sauna. Zij zag dit als een drempel verlagende tussenvorm,’ reageert Sita.

‘En...,’ zegt Fatima om Sita aan te zetten haar verhaal af te maken. Het verticale groefje in haar voorhoofd verdiept zich automatisch. Ze speelt ondertussen met haar lepel, hetgeen haar houding van ongeduld nog duidelijker illustreert.

Na een lepel soep gaat Sita verder met: ‘Ik kon voor het goede fatsoen niet meer weigeren. Dus ben ik toen, met de bibbers in mijn benen, die zaterdag gelijk met Anja meegegaan. En het viel allemaal zo mee! Ik had me druk gemaakt om niks.’

‘Dus?’ lokt Fatima uit.

‘De daarop volgende haptoyoga-groepsles was dus ook geen probleem. In tegendeel, het gaf eerder een gevoel van bevrijding. De juiste term is haptotantra, maar haptoyoga werd toen nog gebruikt als reclamenaam. Zo ging ik naast Yoga vanzelf meedoen aan diverse nudistische en naturistische activiteiten en werd het blote gebeuren steeds meer deel van mijn levensfilosofie,’ de rimpels in haar voorhoofd hebben inmiddels ernstige vormen aangenomen. Ze stopt weer even met praten, want praten en eten combineert slecht.

Even is het storend stil

‘Dus soms moet je gewoon in het diepe springen,’ concludeert Fatima met hoge zingende stem. Ondertussen gaat ook zij door met haar soep.

Even is het stil; althans, zowel Sita als Fatima zwijgen. Fatima staart in het oneindige. Sita tracht het bewustzijn van Fatima te peilen door diep in die donkerbruine ogen te kijken... Verder klinkt er overal geroezemoes van stemmen, want het is nu echt druk in het restaurant. Er is bijna geen tafeltje meer vrij. De serveerster heeft inmiddels versterking gekregen van twee collega's. Of dat genoeg is, is de vraag, want ze lopen zich het vuur uit hun sloffen.

De twee luidsprekers die een vertrekkende trein aankondigen, komen nauwelijks boven het geroezemoes uit. Plotseling wordt het achtergrondgeluid nog aangevuld met het sissen van een binnenlopende trein.

Twee kinderen van een jaar of vijf  — een jongen en een meisje —  lopen eindeloos rond een groep tafeltjes. Ze zitten elkaar speels achterna, in een spel dat lijkt op tikkertje, waarvan de regels aan de beschouwer niet duidelijk zijn. Nieuwe gasten komen binnen met een kleuter in een buggy. Het kind begint meteen te huilen als de moeder het uit het wagentje tracht te tillen. Sita en Fatima trekken zich weinig aan van de drukte om hen heen. Nu de soep is afgekoeld lepelt Sita lekker door. Sita heeft haar soep al bijna op. Fatima eet veel rustiger. Ze neemt er de tijd voor.

Plotseling komt Fatima met: ‘Hoe weet je, dat een sprong in het diepe, een sprong voorwaarts is op jouw levensweg?’

Sita beseft dat dit zo'n vraag is die een kind kan stellen, maar waar zelfs tienduizend wijzen het antwoord op schuldig moeten blijven. Ze maakt met haar rechterhand een afwerend gebaar. Zodra ze dit beseft, trekt ze het weer in, door haar lippen te strelen. Dan steunt ze op haar elleboog. Haar voorhoofd is inmiddels verandert in iets dat lijkt op een vers geploegde akker. Na enig aarzelen reageert ze met: ‘Volg de weg van het hart... Maar nu scheep ik je weer af met een dooddoener. Laat ik eerst verder gaan met mijn eerste ervaring, met haptotantra en daardoor Yoga-Nagna...’

‘Oké, ik luister,‘ gaat Fatima met Sita mee.

‘Het vrije oefenen  — zonder kleren —  van haptotantra beviel me dus. Ondertussen ging ik gewoon door met de traditionele lessen tussen het voelen en het niet voelen,’ dan smeert Sita haar keel met een slok appelsap. Ze wil verder gaan met haar verhaal maar...

Met een lichte stemverheffing onderbreekt Fatima Sita: ‘Ik snap niet wat je bedoelt.’

Wordt vervolgt met: 8. Het yogapad als onderdeel van je levensweg.