Vrijheidskwartier - roman...

4. Sita leest Taboe & ontmoet Fatima

‘Met een vreselijke schreeuw wordt Cirvel wakker. Ze kan nog niet geloven, dat het maar een droom was. Haar slavin buigt zich over haar heen. De strelingen van Anga doen haar beseffen, dat haar lijf er nog is. Anga is als een zuster voor haar, dus koestert ze zich in de tedere aanraking van Anga,’ herinnert Sita zich het voorgaande; ze leest verder: “...

Op naar het Cirkdal

Het gezelschap verterkt weer bij het ochtendgloren, want ze hebben nog een hele tocht voor de boeg. Naarmate de tocht vordert, wordt het landschap woester. Cirvel kijkt naar de lange rij dragers beneden haar. In dit gedeelte van het rijk is het landschap zo ruig, dat lopen de enige vorm van reizen is. Het landschap is hier gevarieerder als rond de vulkaan Taboe. Ze klimmen hoger en hoger. Dan bereiken ze de pas. Na een bijna eindeloos gevecht met grote rotsblokken daalt het smalle pad weer.

Als het pad weer wat breder is gaat Cirvel weer naast Anga lopen. Ze pakt de warme kleine hand teder vast. Al is Anga officieel haar slavin, beschouwd ze het kleine meisje als haar beste vriendin. Het is de enige band, die ze heeft in deze kille wereld. Cirvel walgt van slavernij, maar bij dit volk, is het systeem van slavernij diep geworteld. Slaven hebben hier in het geheel geen rechten, want de telkens weer uitbrekende heilige oorlogen zorgen voor een continu overschot aan slaven.

De volgende dag kijkt Cirvel naar de bergen in de verte. De opkomende zon kleurt ze oranje. Samen met de paarse- en gele wolkenslierten vormt het een fantastische kleurenspel. Ze probeert alle grauwe gedachten uit haar geest te bannen, om van het schouwspel te genieten. Langzaam voelt ze haar geest losser en lichter worden. Het gevoel van zijn-en-ervaren is terug.

Ze kijkt naar het overdonderende landschap en probeert en laat de ervaring diep in haar wezen kruipen. Dan pakt ze de linkerhand van Anga. Ze kijkt even naar Anga. Zo met al die sluiers lijkt het liefelijke meisje net een baal vodden. Geen wonder dat de meeste mannen bruut zijn tegen vrouwen, ze zien immers de mens niet meer.

Een eerste blik op het dal

De vallei beneden haar is groen en liefelijk. Het vormt een heel verschil met de vallei bij de berg Taboe, waar ze gisteravond aankwamen. Cirvel kijkt intens naar het landschap beneden haar. Daar beneden zal ze waarschijnlijk de laatste vijf jaar van haar leven doorbrengen.

‘Ons klooster ligt daar beneden!’ zegt Anga terwijl ze naar beneden wijst.

De vinger van Anga volgend, vraagt Cirvel: ‘Aan die beek daar?’

‘Bij die bocht, niet zo ver van dat dorp daar!’ zo tracht Anga het te verduidelijken.

‘Anga, bedoel je die rode daken met die twee torens en die lange muur naar de bergen?’ Vraagt Cirvel nu ze denkt de juiste plek te weten.

‘Ja Cirvel!’

Ons gezelschap zet zich weer in beweging. Het pad wordt langzaam breder. Ze lopen gaandeweg een donker woud binnen. Cirvel snuift de dennengeur op. Ze voelt de zachte hand van Anga, die de hare inniger beetpakt. De koelte van het woud is een gewenste afwisseling na de stoffige hitte tussen de rotsen. Anga wordt er vrolijk van. Ze neuriet heel zachtjes een vrolijk deuntje...

Gelijk wordt ze door de soldaat  — achter haar —  ruig uit de hand van Cirvel gerukt. Hij plaatst een tweezijdig krommes op haar keel. ‘Zingen is aan mannen voorbehouden. Je hebt hiermee je doodvonnis getekend, slet. Ik heb nu het recht je heel langzaam en heel pijnlijk af te maken! Bij Taboe wat heb ik zin in een goede daad,’ sist hij haar toe.

Cirvel verstijft van de schrik. Er ontstaat een opstopping in de stoet...”

Sita voelt een zacht klopje op haar schouder. Ze schrikt en kijkt op in een gezicht. Door de zorgvuldig aangebrachte hoofddoek  — die zelfs een deel van het gezicht bedekt —  herkent ze het even niet. Dan dringt het tot haar door...

‘Fatima ... wat leuk je hier te zien,’ reageert Sita. Ondertussen neemt ze Fatima  — in de voor haar nieuwe gedaante —  beter in zich op. Fatima draagt over haar donkere kleren een grote, witte hoofddoek, die haar schouders overmaats bedekt. Dan gaat ze verder met: ‘Ik herkende je bijna niet meid. Kom er bij zitten.’

Fatima gaat op de stoel tegenover Sita zitten. ‘Zonder kleren ben jij ook heel anders,’ geeft ze Sita terug.

Wordt vervolgt met: 4a. Een andere kijk op Yoga.